بایگانی نویسنده: سمانه نصیحت‌کن

درباره سمانه نصیحت‌کن

سمانه نصیحت‌کن دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت سیستم‌های اطلاعاتی و فارغ التحصیل کارشناسی فناوری اطلاعات است. او یکی از بنیانگذاران اولین رسانه تصویری استارتاپی ایران، استارتاپ‌تی‌وی است. همچنین هم‌بنیانگذار و مدیر آنلاین مارکتینگ استارتاپ در حال رشد پوکولیو است. پیش از ورود به اکوسیستم استارتاپی، فعالیت‌های تحقیق و توسعه در حوزه شهر هوشمند و فعالیت‌های آموزشی و تدریس در حوزه آکادمیک خود را به عهده داشته است. سمانه با برگزاری اولین رویداد استارتاپ ویکند در شیراز به اکوسیستم استارتاپی وارد شد و پس از آن به عنوان برگزارکننده و منتور در رویدادهای استارتاپ‌ویکند و لین استارتاپ ماشین حضور داشته است. همچنین با نویسندگی در نشریه الکترونیکی تکلی به معرفی اکوسیستم استارتاپی ایران به انگلیسی زبانان می‌پردازد و به عنوان مدیر و رهبر جامعه استارتاپی شیراز، بانی گسترش اکوسیستم استارتاپی و کارآفرینی در حوزه فناوری اطلاعات در شیراز است. سمانه به عنوان حرفه تخصصی، آنلاین مارکتینگ را دنبال می‌کند و در زمان کنونی متخصص رسانه‌های اجتماعی و به طور خاص توییتر در شرکت ایده نوین تجارت روماک می‌باشد.

سفری کوتاه به فرانکفورت

Frankfurt

دیروز فرصتی شد که چند ساعتی رو فرانکفورت باشم. تا حالا به جز فرودگاهش، جای دیگه از فرانکفورت رو ندیده بودم و این فرصت رو غنیمت شمردم و با همراهی یکی از دوستان گشتی هم در شهر زدیم.

اولین برخورد عجیب من با شهر، صبح زود وقتی از ایستگاه قطار اصلی (بانهوف) بیرون اومدم بود. چند تا خیابون اطراف، پر بود از معتاد! چند نفر هم بهم تیکه انداختن، حالا من که نفهمیدم چی گفتن، ایشالا گفتن چقدر خوشکلی مثلاً [اسمایلی / ایموجی خنده] البته فقط همون چند تا خیابون بود.

راستی، دفتر ایران‌ایر هم، همون روبه‌روی بانهوف بود.

یه مقداری هم دنبال کافه گشتم که صبحونه انگلیسی بخورم، ولی یادم اومد اینجا آلمانه نه انگلیس، پس چایی و شیرینی‌های خوشمزه آلمانی خوردم.

Frankfurt Cathedral

این حضرت رو که می‌بینین، اسمش Frankfurt Cathedral یا کلیسای جامع بارتولومئوس مقدس هستش که قسمت اصلی کلیسا مربوط به قرن هفتم میشه و ساختنش به این شکلی که این روزا می‌بینیم. سال ۱۵۵۰ تموم شده و دهه ۱۹۹۰ دوباره بازسازی شده. تو خود کلیسا یه نقشه گذاشته بود با رنگ‌های مختلف و نشون داده بود تو چه سالی کلیسا چه اندازه بوده و بخش‌های جدید چه سال‌هایی اضافه شدن.

قد و بالای این کلیسا هم ۹۵ متره، البته شک دارم که قد برج اینقدره یا قد کل کلیسا.

شما می‌دونستین با رد شدن از ۳۲۴ پله مارپیچ، چه جایزه بزرگی بهتون میدن؟ چه جایزه ای بهتر از این منظره؟

Frankfurt Cathedral

ورودی این بخش از کلیسا که بتونین ۳۲۴ پله رو رد بشین و به این منظره خوشکل برسین، ۳ یورو هستش.

باید اعتراف کنم که تا امروز فکر می‌کردم رودی که از فرانکفورت رد می‌شه راینه، ولی راین نیست، اسمش ماینه. اما امتداد این رود از شرق به غرب به راین می‌رسه. [حالا متوجه نشدم که از انشعاب راین هست یا رودی هست که به راین می‌رسه. تحقیق این موضوع با شما.]

بعد از یه پیاده‌روی طولانی، چی می‌چسبه؟ البته به جز چسب رازی، یه ناهار ژاپنی خوشمزه و هیجان‌انگیز! چی داریم از ماهی بهتر؟ اگه رفتین فرانکفورت، رستوران Kamon Sushi رو امتحان کنین.

Kamon Sushi Frankfurt

البته خب اسماشون رو نمی‌دونم، چون از روی عکس سفارش دادم، اما براتون تعریف می‌کنم چی هستن.

بالا سمت راست که یه چیزی بود شبیه لوبیا و باقالی، مثل باقالی یا باقله گرمک خودمون، عالی بود. اسمش ادامامه است که خب تو منو رستوران اسمش رو چک کردم و بعدش هم گوگل کردم، بالاخره باید با اطلاعات کامل براتون بنویسم.

اون بالا وسط، یه سالادی بود که نفهمیدم چیه، شاید برگ پیازچه، شاید هم جلبک، در حد چشیدن و اینکه ببینم چیه خوردم ازش. [خب متاسفانه بعد از سرچ در منو رستوران، متوجه شدم که واقعاً جلبک بوده و من جلبک خوردم، در حدی که می‌تونم توانایی در خوردن جلبک رو به رزومه‌ام اضافه کنم.]

بالا سمت چپ هم که مشخصه، برنجه. اینکه چه سسی روی برنج بود نمی‌دونم، هر چی بود خوشمزه بود. البته خودم هم سس سویا اضافه کردم به برنج که اصلاً ماه شده بود ماه!

سس قرمز مرکز سینی هم که سس چیلی بود که فوق‌العاده خوشمزه است، هم تندی داره هم عسل و شیرینی، طعم بامزه‌ای داره. ایران هم هست راستی.

پایین سمت راست که ماهی سوخاری خوشمزه و عالی بود، پایین وسط خربزه بود. پایین سمت چپ هم اسمش دامپلینگه (همین الآن سرچ کردم بفهمم اسمش چیه) این دامپلینگ هر چی که هست فوق‌العاده خوشمزه است.

نکته قابل توجهی که موقع خوردن این غذای ژاپنی معرکه داشتم، غذاها همه سرد بودن به نسبت غذای ایرانی که ما می‌خوریم. من هم به شدت از غذای سرد بیزارم، ولی اینقدر این غذا با وجود سردی خوشمزه و تو دل برو بود که نگم براتون دیگه.

تجربه نیکویی بود.

Frankfurt

واسه من آلمان یعنی تاریخ و به دور از ساختمون‌های جدید و برج و آسمون خراش، تجربه من توی فرانکفورت برعکس بود. شما فقط همین عکس رو ببین، بافت تاریخی و قدیمی و یهو بافت پیشرفته انگار نیویورک و شیکاگو. البته من همین بافت قدیمی رو ترجیح میدم.

شهر اینقدر عجیب آخه؟

ولی می‌تونم اعتراف کنم شهر دوست داشتنی‌ای بود، شاید به خاطر رودی به اسم Main که وسطشه و زیبایی شهر رو چند برابر کرده.

– – –

پی‌نوشت ۱: رود ماین، ۵۲۴ کیلومتره و در آخر مسیر، به راین می‌پیونده.

پی‌نوشت ۲: بسیار سفر باید، تا پخته شود خامی

پی‌نوشت ۳: ریسک کنید، مثل ریسک امتحان کردن غذاهای جدید، مثل ریسک بالا رفتن از اون همه پله با کفش پاشنه‌بلند.

پیش به سوی مهاجرت

Luggage Packing

بالاخره بعد از تلاش بسیار، ویزا رو گرفتیم و مقدمات مهاجرت رو فراهم کردیم، بلیط رو هم گرفتیم و دیگه باید وسایل رو پیچید. این قسمت از تجربه‌های من، مربوط می‌شه به تجربه شخصی من.

شما بر اساس بلیطی که تهیه کردین، وزن مشخصی از بار می‌تونین با خودتون بیارین. مثلاً اگه بلیط شما ایران‌ایر باشه، ۳۰ کیلو بار چمدان و ۷ کیلو بار دستی داخل کابین دارین.

جزییات بار رو از ایرلاین یا آژانسی که بلیط رو خریدین بپرسین.

چیا بیاریم چیا نیاریم؟

وابسته به اینکه چه فصلی سفر می‌کنین وسایل کمی متفاوته. اگه فصل پاییز و زمستان به آلمان میاید، بیشتر لباس گرم میارین و اگه فصل بهار و تابستان باشه، بیشتر لباس گرم.

من با خودم انواع و اقسام غذای آماده و نودل و تن ماهی هم آوردم، گفتم برای اوایل خوبه، ولی پشیمونم از اینکه به جاش لباس نیاوردم.

مادر و خاله ام زحمت کشیدن کلی سبز برام خشک کردن، برای روزهای اول که هنوز آدم جا نیفتاده خیلی این چیزا برای آشپزی کمک میکنه، اگه به عقب برگردم، حجم و وزن کمتری سبزی خشک با خودم میارم.

یه تعداد کتاب با خودم آوردم که از آوردنشون پشیمونم. بهتر بود کتاب‌های زبان آلمانی رو با خودم میاوردم که نیاوردم!

چیزهایی که واقعاً آوردنشون به درد خورد:

  • قرص سرماخوردگی
  • نبات
  • زردچوبه
  • پودر لیمو عمانی
  • ملحفه

چیزهایی که نیاوردم که کاش آورده بودم:

  • پلوپز
  • لباس بیشتر
  • لباس نیمه رسمی
  • لباس رسمی

البته خب تجربه هر کسی متفاوته، با توجه به خونه‌ای که مستقر میشید و عوامل دیگه، تجربه ممکنه متفاوت باشه. مثلاً من اوایل خوابگاه بودم که ظرف و ظروف کامل بود، اتاقی هم که اجاره کردم، آشپزخونه مجهزی داره، اتاقم کامل مبله است و بالشت و پتو و تمامی امکانات رو دارم، اما اوایل که خوابگاه بودم، به خاطر هوای سرد، مجبور شدم یک پتو بخرم که می‌گفتم کاش از ایران آورده بودم.

شب آخر به خاطر حجم زیاد وسیله‌هام، مجبور شدم حوله لباسی رو بیرون بذارم که خب پشیمونم، چون اگر بخوام عین همون حوله با همون جنس و کیفیت رو اینجا بخرم، قیمت خیلی بالاتری داره.

من خیلی غذای آماده با خودم آورده بودم، درسته که خیلی به درد خوردن، ولی همونا رو می‌شد اینجا هم خرید، به خصوص سوپ آماده و نودل که ارزون هم هست. و در نهایت اینکه بیشتر آشپزی کردن خیلی بهتره.

من اگه با همین تجربه و ذهنیت به عقب برگردم، فقط با خودم لباس میارم. همین و بس. راستی، خرما، چایی و یه کمی برنج هم میارم.

نوشته بی نوشته

Writingمن گاهی خیلی بیش از حد فکر می‌کنم، البته فقط گاهی، بقیه مواقع کمتر فکر می‌کنم و گاهی هم پیش میاد که فکر نمی‌کنم و قابل حدس زدن [ه، است، هست] که بعد از فکر نکردن، آدم گاهی پشیمون می‌شه، گاهی هم که چون از روی حس ششم بوده، نتیجه خوبی حاصل می‌شه.

نمی‌دونم پروسه تغییر شخصیت و روحیه‌ام کی شروع شد، فقط می‌تونم اعتراف کنم که از این همه تغییر خوشحالم! شاید عجیب به نظر برسه شاید هم نه.

رشد و حس کردن اینکه داری رشد می‌کنی، گاهی [شاید هم همیشه و یا اکثر اوقات] دردآوره، و در نهایت شیرین.

آدم وقتی قد می‌کشه، خوشحال می‌شه. رشد شخصیتی هم همین‌طوره.

تو یه فیلم این جمله رو شنیدم:

پسری به پدرش گفت من میخوام Perfect باشم، (معادل فارسی مناسبی براش پیدا نکردم، مثلاً دقیق، عالی، ایده‌آل یا ….)

پدرش بهش جواب داد، Perfect وجود نداره، زمان حال وجود داره و هدفت، و تو باید تو مسیر هدفت حرکت کنی.

و من هم باور دارم تو همون مسیری هستم که همیشه می‌خواستم. البته، نردبان من، بی‌نهایت پله داره و من هنوز پله اولم.

– – –

پی‌نوشت ۱: هر وقت سرسری می‌نویسم و نوشته‌هام عمق نداره، علتش اینه فقط پایبند به برنامه روزانه ام و فکرم اینقدر درگیره که نمی‌تونم بنویسم، اما باید و باید روتین روزانه رو حفظ کنم.

پی‌نوشت ۲: حتی تو فیلم‌های زرد و امتیاز پایین هم دنبال یه جمله Inspiring هستم. (باز هم کلمه مناسب پیدا نکردم، یه جمله انگیزه‌بخش، مشوق یا ….)

بدجنسی عمدی

Crueltyامروز به صورت عجیبی، یه بخش تاریک و سیاه و خاکستری از خاطرات زندگیم، از قسمت‌های تلخش جلو چشمم رژه می‌رفتن، چیز بدی نبود، اما من عادت دارم از رشد خودم و چیزایی که بدست آوردم یا از دست دادم، درس زندگی بگیرم!

عنوان بهتری برای این پست پیدا نکردم، اما وقتی در موردش توضیح بدم، شاید شما عنوان بهتری براش پیدا کردین.

خب قصه از این قراره که، تو شبکه‌های اجتماعی، به خصوص توییتر، یهو یه ژانر شروع می‌شه، یک نفر شروع به مسخره کردن کسی می‌کنه و بقیه همین‌طور ادامه میدن.

نفر اول که فقط جرقه رو زده و مثل مهره اول دومینو، همینطوری ادامه پیدا می‌کنه. هر کسی با هدفی به این موج اضافه می‌شه، جذب فالوئر، بامزه بازی، و هر هدف دیگه، که من در جایگاهی نیستم که بخوام نظر کارشناسی روانشناسی بدم.

در نهایت همه اینا می‌گذرن و میرن و البته دنیای مجازیه، کافیه اینترنت قطع بشه و دیگه دنیای مجازی هم وجود نداره. مهم اینه اون شخص مورد تمسخر واقع شده چه واکنشی نشون بده و چه تاثیری روش بذاره.

به عنوان کسی که به عنوان شخص مورد تمسخر واقع شده، تجربه موفقی برای گذر از این قضیه نداشتم و مدت‌های زیادی غصه بر من غلبه کرده بود، می‌تونم یه پیشنهاد بدم. هر وقت موج این چنینی راه میفته، اینترنت رو خاموش کنین، یه آهنگ شاد بذارین و به زندگی واقعی برگردین. یادتون باشه آدما حرفشون رو می‌زنن و میرن دنبال زندگی‌شون، شما نباید قربانی این موج بشید. خودتون رو نجات بدین.

اینترنت دنیا رو اگه قطع کنن، دیگه هیچ کدوم از این ژانرها و موج‌ها وجود خارجی ندارن. پس غصه نخورین.

– – –

پی‌نوشت: دوست داشتم خیلی بیشتر از اینا بنویسم در این رابطه، ولی همین کافیه!

یه آهنگ پر احساس

Take Me Home Music

امروز همراه با صاحبخونه‌ام رفتیم کلاس رقص Salsa Cubana که گروهی بود البته، رقص دو نفره نبود و بهش می‌گفتن Line Dance که مربوط به غرب اروپا می‌شده، برای زمانی که فقط مردها می‌رقصیدن.

این آهنگی که تو این پست معرفی می‌کنم، آخرین آهنگی بود که موقع تمرین پخش شد.

Take me home – Tol&Tol -Thomas Tol, Cornelis Tol

یه آهنگ بی‌نهایت احساسی و عاشقانه، پر از حس خوب و البته دلتنگی. و البته متن آهنگ رو هم می‌تونید ببینید:

Comes the time to settle down
Change your mind and turn around
It only goes to show
How the story goes
All these years far away
I was longing for the day
I could only be
In a town of dreams

Take me home
I wanna go
To the place I’d stay forever
Don’t you know
I knew it all the way
Going home
I won’t be back for the road
It’s for the better
Here I stay
Never go away

Where we just we’re having fun
Laying in the new day sun
Those were the days
Now it all has changed
The old town church and factory
Where we worked and shattered tears
It steal my world
And my history

As I walk down the street
Looking for my friends to meet
I see the girls
And every place we used to know

As I walk down the street
Looking for my friends to meet
I see the girls
And every place we used to know

– – –

پی‌نوشت: لازم به ذکره که من تماشاچی بودم، اما همین تماشا هم کلی انرژی‌بخش بود. شاید روزی یاد گرفتن این رقص رو تو برنامه بذارم. به شما هم پیشنهاد می‌کنم.

یادگاری از خاطرات

Photography

چند مدت اخیر، چند از دوستام و اعضای فامیل، یا در تدارک مراسم ازدواج بودن، یا منتظر تولد فرزند. یا اینکه قدم نورسیده شون مبارک شده بود.

این شد که من دنبال ایده‌های خلاقانه و هیجان‌انگیز واسه عکاسی می‌گشتم براشون. نه اینکه ازم خواسته باشن، خودم خوشم میومد پیشنهادات باحال بدم :))

حالا چی شد که تصمیم گرفتم این پست رو با این عنوان بنویسم، یادگاری از خاطرات، که میشه همین عکس و فیلم و گاهی پروفایل‌های اینستاگرام و هارد لپ‌تاپ و هارد اکسترنال و ….

من خودم، قبل از اینکه دوربین داشته باشم، موبایل دوربین‌دار داشته باشم، خیلی بیشتر به خاطره‌سازی توجه می‌کردم، از وقتی دوربین به زندگی روزمره‌مون باز شد، ماسک زدیم، تظاهر کردیم و نقش بازی کردیم. شاید هم نه، واقعاً از ته دل بوده.

به نظر شما، از وقتی دوربین اومده، ثبت خاطره‌ها امکان‌پذیر شده، خوشحال‌تر شدین یا تاثیری نداشته؟

البته این نوشته هدف دیگه داشت، ولی خب، افکار اونطوری که براشون برنامه‌ریزی می‌کنیم به رشته تحریر در نمیان!

خب از اول شروع کنیم

شما برای مراسم‌های خاص‌تون، برای عکاسی دنبال ایده خاص می‌گردین؟

مثلاً یه عضو جدید می‌خواد اضافه بشه به خانواده‌تون؟

Pregnancy

یا اینکه می‌خواید خبر نامزدی‌تون رو بدین؟ یا تاریخ عروسی رو اطلاع بدین یا هزار تا چیز دیگه که می‌خواین به همه دنیا خبر بدین یا نه، فقط برای خودتون تو آلبوم نگه دارین.

Engagement

– – –

پی‌نوشت ۱: خاطره رو تو ذهن‌تون ثبت کنین و گاهی فیلمای ثبت شده تو ذهنتون رو دوباره پخش کنین، خیلی لذت‌بخشه.

پی‌نوشت ۲: در نهایت هم خواستین عکس بگیرین، عکسای بامزه و خلاقانه بگیرین که حتی ساختن و گرفتن اون عکسا هم خاطره شه.

پی‌نوشت ۳: کلاً خاطره بسازین، آدمی با همین خاطره‌ها زنده است.

به آلمان خوش آمدید

Searching for House

سلام، بعد از گذشتن از تمام مراحل انتظار وقت مصاحبه و انتظار بررسی پرونده، ویزا رو گرفتین و بلیط رو گرفتین و بار رو بستین و دارین به آلمان “مهاجرت” می‌کنین.

اول اینکه خوش آمدید پیشاپیش. به نظر من آلمان غربت محسوب نمی‌شه، فاصله‌اش تا ایران کمتر از ۶ ساعته :)

دوم اینکه اینقدر مردمان خوبی داره که تا جایی که بتونن کمک می‌کنن و اخبار بدی هم که شاید شنیده باشید، یک در میلیونه! پس با دید مثبت بیاید. اگر هم آلمانی بلد باشین که ۵ مرحله از من هم جلو میفتین تو برقراری ارتباط با آلمانیا.

سوم اینکه، اطلاعات ضد و نقیض و بعضاً مایوس‌کننده زیادی تو گروه‌های مختلف می‌بینین، بهشون توجه نکنین و یادتون باشه که وقتی تلاش کنی به نتیجه می‌رسی، یه کمی هم عنصر شانس درگیره.

می‌رسیم به یه مرحله قبل‌تر از پرواز، اینکه روزای اول کجا می‌خوایم بمونیم؟ راهی هست که قبل از ورود خونه اجاره کنیم؟ بله راه‌های زیادی هست، فقط باید بتونین ارتباط برقرار کنین، شاید این یک مورد کمی از ایران سخت باشه. اما شدنیه.

گروه‌های فیسبوک و گروه‌های تلگرام زیادی هستن که می‌شه دنبال اتاق یا حتی فلت گشت. کافیه توی فیسبوک اینطوری سرچ کنین:

City Name + Flat

City Name + Room

City Name + Apartments

City Name + Wg

با اصطلاح وگه از همین حالا آشنا بشید که زیاد قراره بشنویدش. وگه به محل اقامتی میگن که شما یک اتاق شخصی داری و بقیه قسمت‌های محل اقامت (سرویس بهداشتی، حمام، آشپزخانه) اشتراکیه.

همین عبارت‌های بالا و مشابه رو، توی گوگل هم سرچ کنین، کلی سایت و نتیجه بهتون نشون میده. یادتون باشه اینجا دیگه باید به هر دری زد تا یکی‌اش باز شه.

یکی از معروف‌ترین سایت‌ها اینه: https://www.wg-gesucht.de

یکی از راه‌های پیدا کردن خونه هم اینه که یه ویدیو بسازین، خودتون رو معرفی کنین.

چند تا سایت دیگه:

https://www.immoscout24.ch

https://housinganywhere.com

هر شهری هم ممکنه سایت مخصوص به خودش رو داشته باشه.

یه مقداری شاید قیمت خونه مستقل گرون باشه، پس بهتره برای شروع دنبال وگه باشید.

حالا چرا اینقدر پیدا کردن محل زندگی مهمه؟ چون ثبت آدرس یا همون “ملده کردن” یکی از مهم‌ترین مسائلی هست که توی آلمان باهاش برخورد می‌کنین، نه فقط ما مهاجرها، خود آلمانی‌ها هم ثبت آدرس رو دارن.

قصه‌اش چیه؟ یا حداقل چیزی که من فهمیدم؟ پایه خیلی از امور اداری اینجا پسته، پس شما باید یک آدرس پستی مشخص داشته باشید که اسم شما روی صندوق پستی در خونه ثبت شده باشه.

مثلاً شما توی بانک می‌خواید حساب باز کنین، کارت بانکی شما، رمز کارت و هر مدرک مرتبطی با بانک برای شما پست می‌شه. نامه‌های مالیات برای شما پست می‌شه، بیمه براتون پست می‌شه، نامه ZDF براتون پست می‌شه. حتی بعضی از شرکت‌ها فیش حقوقی و قرارداد کار رو هم پست می‌کنن. حتی من با سازمانی کار دارم که قرار ملاقات و دعوت به جلسه رو قراره برام پست کنن.

هر جایی می‌شه ملده کرد؟ نه هر جا، باید اتاق یا خونه‌ای اجاره کنین که با مالک خونه قرارداد بنویسین و مالک خونه فرم مربوطه رو براتون امضا کنه.

پیدا کردن خونه تقریباً یکی از بزرگترین چالش‌هاست، اما، ناامید نباشید، بگردین و بگردین و حسابی بگردین. از هر منبعی که میشه و می‌تونین.

در هر صورت شما ویزای جستجوی کار / بلوکارت گرفتین و جستجوگری در خون شماست و به قول خودمون ایرانیا:

جوینده یابنده است.

یه سری نکته:

اجاره گرم داریم و اجاره سرد

اجاره سرد یعتی شما پول اجاره رو میدی، قبض آب و برق و تلفن و گاز و انرژی و اینترنت و ZDF و هر چی دیگه هم وجود داره باید جدا پرداخت کنی.

اجاره گرم رو باید از مالک بپرسین چه چیزایی رو شامل می‌شه. مثلاً اجاره من کاملاً گرمه، حتی ZDF رو هم شامل می‌شه، ولی بعضی مالک‌ها می‌گن مثلاً اینترنت با خودته.

گاهی هم بعضی از اجاره‌های گرم، آستانه مصرف مشخص دارن، مثلاً در مورد گاز یا انرژی، شما باید بدونین آستانه مصرف چقدره.

پیشنهاد میدم در این مورد یه کمی بیشتر مطالعه کنین، من اطلاعات کافی ندارم. من خیلی خوش‌شانس بودم در مورد خونه و اجاره گرم، واقعاً هیچ کدوم از درگیری‌های پرداخت آب و برق و گاز و انرژی و تلفن و قرارداد اینترنت و ZDF رو ندارم.

در نهایت هم بهترین حالت اینه که خونه مبله پیدا کنین.

اصطلاح کاتسیون هم یعنی همون پول پیش، معمولاً دو برابر اجاره است، گاهی هم بیشتر.

یه سری خونه هم هستن که مالکشون شرکتی هست و معمولاً هر کی خونه‌های این شکلی پیدا کرده راضی بوده.

مصاحبه کاری از نوع آنلاین / برخط

Online Interview

سلام

کم کم بریم سراغ مراحل بعدی مرتبط با مهاجرت، یکی از مهم‌ترین کارها قبل از مصاحبه سفارت، شروع برای اپلای کردن برای شرکت‌هاست.

ما که ایرانیم و شرکت‌ها آلمان، چطوری این کار رو انجام بدیم؟ یا اصلاً شدنی هست؟

بله که هست.

البته اینکه چطوری مصاحبه بگیریم و اصلاً چطوری درخواست شغل بفرستیم، خودش حدیث مفصلی داره که توی یک پست دیگه به تفصیل می‌نویسم. امشب دوست دارم در مورد خود مصاحبه بنویسم.

مصاحبه آنلاین همون‌قدر که هیچ تفاوتی با مصاحبه حضوری نداره، به همون اندازه هم متفاوته. جدا از نگرانی‌هایی که بابت عدم ثبات اینترنت همه‌مون داریم، بالاخره میدان دید وبکم کامپیوتر یا موبایل شما، کمتر از میدان دید چشم کسی هست که جلوی اون حضور دارین. پس یه کمی قدرت زبان بدن بسته می‌شه اینجا و همه چیز منحصر میشه به صورت و به قول خارجیا Facial Expression. تفاوت‌های لهجه هم که خب خیلی تاثیر گذاره و گاهی توی مکالمه آنلاین فهمیدن طرف مقابل سخت‌تر می‌شه.

فرض کنین همین فردا مصاحبه آنلاین دارین، شب قبل چی کار می‌کنین؟

نرم‌افزاری که مصاحبه باهاش انجام میشه رو چک می‌کنیم. اسکایپ، زوم، هنگ‌اوت و خیلی ابزارهای دیگه برای مصاحبه آنلاین ویدیویی استفاده می‌شن.

اینترنت خونه یا محلی که می‌خوایم مصاحبه رو انجام بدیم چک می‌کنیم، اینترنت بکاپ ۲ و ۳ هم که خب بهترین حالته.

لباس مصاحبه رو آماده می‌کنیم. بله بله، دقیقاً لباس خیلی مهمه، حتی در مصاحبه آنلاین. حتی اگر مصاحبه فقط تلفنی باشه و ویدیویی هم نباشه، باز هم پوشیدن لباس مناسب خیلی تاثیرگذاره.

یه جایی یه مطلبی خوندم که: “برای مشاغلی که تا حالا داشتی لباس نپوش، برای شغلی که هدف داری بهش برسی (اهداف بلند مدت) لباس بپوش.”

همیشه هم یادتون باشه که پوشیدن لباس Business Casual یه عرفه، و هیچ وقت Too Much نیست. حتی اگر شخصی که داره با شما مصاحبه می‌کنه با لباس اسپرت اومده پای مصاحبه، شما بهتره لباس مناسب برای عرف مصاحبه رو بپوشین.

همیشه برای همه مدل مصاحبه، می‌شه از قبل سوال‌های مرسوم رو توی اینترنت پیدا کرد. اگر مصاحبه با منابع انسانی شرکت هست، سوال‌ها کمی متفاوته و اگر مصاحبه با مدیر تیمی که براشون درخواست کار فرستادین باشه، با مصاحبه فنی‌تری رو به رو میشید.

مصاحبه به چه زبانیه؟ آلمانی یا انگلیسی، سعی کنین از چند روز قبل از مصاحبه، با همون زبان با خودتون حرف بزنین و با خودتون فکر کنین.

رزومه‌تون رو حفظ باشید، چون خیلی وقتا کلید می‌کنن رو تک‌تک کلیدواژه‌های رزومه.

معیار برخورد آلمانی‌ها با شما صداقته. پس شما هم بر اساس صداقت جواب بدین.

و در نهایت اینکه، مصاحبه آنلاین خیلی شیرین و لذت‌بخشه، با کسی مکالمه دارید که در واقع کنار شما نیست، ولی حس می‌کنید کنار شماست. حداقل برای من اینطور بود.

موفق باشید.

– – –

پی‌نوشت: طبیعیه که من خبره مصاحبه نباشم و صرفاً تجربیات خودم رو نوشتم. پس چی کار می‌کنیم؟ Google it ، مرسی

سریال فرار از زندان – فصل چهارم – قسمت ۲۳

Prison Break

نقدهایی که به سریال دارم رو بذاریم کنار، این سکانس آخر فصل ۴ عالی بود.

You know, we spend so much of our lives not saying the things we want to say
The things we should say
We speak in code, and we send little messages, origami
So now, plainly, simply
I want to say that I love you both very much

همه زندگی‌مون درگیر تعارف و مناسبات و وای حالا بقیه چی فکر می‌کنن و چی می‌گن هستیم. من که خسته شدم از این فرهنگ و ترجیح میدم خودم باشم. خود واقعی ام، بدون تعارف و پیش داوری.

بعضی حرفا لازمه گفته بشن، لازمه بشنویم. حتی اگه به عمل داریم احساسمون رو نشون میدیم، تاثیر گفتن چیز دیگری است. مثلاً پدر مادرها حتی از فرزندشون هم راضی باشن، بهش نمی‌گن بهت افتخار می‌کنم. و این عقده و احتیاج به رضایت پدر مادر تا ابد مثل یک خوره و زالو تو ذهن آدم می‌مونه و حتی ممکنه باعث انتخاب مسیرهای اشتباه بشه.

پس حرف بزنیم و احساس واقعی مون رو بگیم، چه مثبت و چه منفی. حالا بر اساس فرهنگ باید کمی روی جمله‌بندی‌ها فکر کرد. ولی صداقت و رک بودن همیشه بهترین رفتاره.

 

آنچه در آینده می‌بینم

post456

همه ما یه تصوری از آینده‌مون داریم. یه چیزی که دوست داریم اتفاق بیفته، و این عکس تمام آینده‌ایه که من دوست دارم بهش برسم.

یه اتاق توی خونه‌ام، سفید و پر نور، که از اونجا براتون وبلاگ‌نویسی کنم.

بقیه‌اش رو البته بهتون نمیگم [خنده شیطانی]

شما دوست دارین برای رسیدن به چی تلاش کنین؟

تصویرسازی آینده خیلی خوبه، خیلی!