بایگانی دسته: سینما

متری شیش و نیم

یه طوری از دیدن فیلم متری شیش و نیم تو شوکم که …
باید بنویسم! باید!
پس اگر این فیلم رو ندیدین، این پست رو نخونین.

6.5 Toman Per Meter

باز یک بار دیگه تاکید کنم، اگر فیلم متری شیش و نیم رو ندیدین، به هیچ‌وجه این پست رو نخونین. 

باز یک بار دیگه تاکید کنم، اگر فیلم متری شیش و نیم رو ندیدین، به هیچ‌وجه این پست رو نخونین. 

باز یک بار دیگه تاکید کنم، اگر فیلم متری شیش و نیم رو ندیدین، به هیچ‌وجه این پست رو نخونین. 

باز یک بار دیگه تاکید کنم، اگر فیلم متری شیش و نیم رو ندیدین، به هیچ‌وجه این پست رو نخونین. 

باز یک بار دیگه تاکید کنم، اگر فیلم متری شیش و نیم رو ندیدین، به هیچ‌وجه این پست رو نخونین. 

نوید محمدزاده اینقدر تمام نقش‌هایی که بازی کرده بود، شبیه به هم بود که فکر نمی‌کردم بتونه یه سبک دیگه هم بازی کنه. پیمان معادی هم همیشه اینقدر نچسب بود که فکر نمی‌کردم از بازیش لذت ببرم.

و اما فیلم …

از اول فیلم دنبال یه خلافکار بودن و وسطای فیلم خلافکار رو در حالی دستگیر کردن که قرص خورده بود و خودکشی کرده بود. منطق می‌گه اینکه داری می‌میره، حکمش هم که اعدامه، دردسر کمتر.

اما می‌برنش بیمارستان و بعد بازداشتگاه و دادگاه و بقیه قصه تا می‌رسه به لحظه اعدام.

و چه حال غریبی و شوک عجیبی داشتم اون لحظه، پا به پای “ناصر” پام می‌لرزید، انگاری من رو دارن می‌برن پای چوبه‌دار! انگاری من هم در ساخته شدن این “ناصر” قصه سهم دارم.

آدم هیچ‌وقت فکرش رو نمی‌کنه که یهو احساس هم‌ذات‌پنداری داشته باشه با یه خلافکار در حال اعدام، که دلش بسوزه، که بگه کاش اعدام نشه، کاش اموالش مصادره نشه. که “ناصر” یکیه از دل همین جامعه! یکیه همین بغل گوش همه‌مون! یکیه که ندیدیمش! یکیه که فریاد کمکش رو نشنیدیم!

یکیه که پا گذاشتیم رو سنگ قبر داداشش، یکیه که به بابای کارگرش با بی‌احترامی برخورد کردیم! یکیه که …

تو شوکم! شوکی عجیب! شوکی که از دلسوزی واسه یه خلافکار بهم دست داده!‌ حس اینکه منم می‌تونستم “ناصر” باشم! حس اینکه منم تو ساخته شدن این “ناصر” سهم داشتم! منم بخشی از همین دنیایی هستم که “ناصر” رو ساخته!

دلم داره می‌ترکه از حجم غصه!‌ دلم داره می‌ترکه از هزار تا غصه!‌ از غصه آدمایی که به خاطر امثال “ناصر” بدبخت شدن!‌ زندانی شدن، معتاد شدن یا اعدام شدن! یا عضوی از خانواده‌شون دچار این اتفاقا شده!

دلم داره می‌ترکه واسه خانواده “ناصر” و خود “ناصر”!

یه سکانس داره که پلیس ازش می‌پرسه دفعه پیش که گرفتنت آزاد شدی چرا بی‌خیال نشدی؟ جواب می‌ده دیگه چشمم سیر نشد!

یادم نیست کی، اما از یکی شنیدم که ۴ تا   َت  خطرناک تو دنیا هست: “قدرت، ثروت، شهرت و شهوت”

و وای از روزی که حرص و طمع باعث شه چشم آدمیزاد سیر نشه!

یه جا از فیلم “ناصر” شروع می‌کنه می‌گه چی شد که این شد: پول نداشتیم برا داداشم کلیه بخریم، مرد. کفن داداشم رو خریدیم متری ۶ و نیم، پارچه لباس مشکی مادرم رو از مغازه بغلی خریدیم متری ۴ تومن.

و چه آتیش می‌گیره آدم از این جمله، که حتی مرگش هم اینقدر هزینه داره.

یه سکانس داره که میرن تو یه محله خیلی داغون و معتادها رو جمع می‌کنن. نمی‌تونم وضعیت داغون اون لوکیشن فیلم رو توضیح بدم، عکسش رو می‌ذارم، البته نتونستم بین آلبوم عکس‌های فیلم عکسی از این سکانس پیدا کنم، از فیلیمو اسکرین‌شات گرفتم.

6.5 Toman Per Meter

شاید این فقط یه سکانس از فیلم باشه، اما آدم‌هایی هستن که چنین جاهایی زندگی می‌کنن! و دیدن چنین سکانسی تو این فیلم چنان حال من رو خراب کرد که دیگه این زندگی خوب و خوشی که دارم رو دلم نمی‌خواد! حس می‌کنم شرمنده‌ام در مقابل همه اونایی که وضع خوبی ندارن.

می‌دونم این حسم تحت تاثیر فیلمه و تا فردا صبح یادم می‌ره! ولی فعلاً حالم اینه!

من که دستم نمی‌رسه! ولی …

ای که دستت می‌رسد کاری بکن!

معرفی فیلم: مادری

Iranian Movie

مادری

کارگردان: رقیه توکلی – محصول سال ۱۳۹۵

بازیگران: هانیه توسلی، نازنین بیاتی، هومن سیدی، مریم بوبانی

هر فیلمی اگه حتی یه حرف کوچیک هم برای گفتن داشته باشه، ارزش دیدن داره. مثل فیلم مادری. این پست فقط معرفی فیلمه و ترجیح میدم بیش از این چیزی ننویسم.

بالاخره تماشای فیلم تفریحه، آدم نباید حتماً دنبال درس زندگی هم باشه موقع فیلم دیدن. اما گاهی یه چیزایی رو هم میشه از همین اوقات فراغت یاد گرفت.

معرفی فیلم: آااادت نمی‌کنیم

Iranian Movie

فیلم آااادت نمی‌کنیم

کارگردان: ابراهیم ابراهیمیان – محصول سال ۱۳۹۴

بازیگران: محمدرضا فروتن، هدیه تهرانی، ساره بیات، حمیدرضا آذرنگ، حدیث میرامینی، پانته‌آ پناهی‌ها، شیرین یزدان‌بخش

من وقتی می‌بینم یه فیلم ایرانی تو IMDB صفحه مخصوص به خودش رو داره، خیلی خوشحال می‌شم. فیلم “آااادت نمی‌کنیم” در جشنواره فجر سی و چهارم برای بهترین بازیگر نقش اول زن و بهترین بازیگر نقش مکمل مرد نامزد شده و با توجه به اینکه رقیب قدری مثل “ابد و یک روز” داشته (حتی با اینکه من اصلاً فیلم ابد و یک روز رو دوست نداشتم و به نظرم پریناز ایزدیار به خاطر بازی بهترش تو سریال شهرزاد جایزه برد!! البته نظر منه و اهمیتی نداره.)، طبیعیه که برنده نشده ولی به هر صورت چیزی از ارزش‌های این فیلم و داستان خوب کم نمی‌کنه.

فیلم خوب ارزش دیدن داره، چه ایرانی باشه، چه ساخته مکزیک و چه ساخته مریخ یا آدم فضایی‌ها. فیلم‌های خوب ایرانی رو به هم معرفی کنیم.

اعتراف می‌کنم حضور ساره بیات تو یک فیلم، برای من نقطه مثبت‌تریه! به نظرم ساره بیات فیلم‌نامه‌ها و نقش‌هایی که می‌خواد بازی کنه رو هوشمندانه انتخاب می‌کنه.

– – –

پی‌نوشت: چرا فیلم‌ها رو به فیلیمو لینک می‌کنم؟ برای حمایت از حقوق ناشر و تهیه‌کننده. و البته اگر فیلم روی کاناپه هم موجود باشه، لینک این سایت رو هم اضافه می‌کنم.

معرفی فیلم: خط ویژه

Iranian Movie

فیلم خط ویژه

کارگردان: مصطفی کیایی – محصول سال ۱۳۹۲

بازیگران: مصطفی زمانی، هانیه توسلی، هومن سیدی ، میلاد کی‌مرام، محسن کیایی، پری‌ناز ایزدیار، میترا حجار

اینکه چرا اسم این فیلم رو گذاشتن “خط ویژه” شاید باید از نویسنده فیلم آقای کیایی پرسید. فیلم “خط ویژه” یکی از فیلم‌هایی هست که ارزش دیدن داره.

اگر برای آخر هفته برنامه گردش در طبیعت و مهمونی ندارین، کمتر از دو ساعت از وقت‌تون رو به تماشای این فیلم خوب اختصاص بدین.

معرفی فیلم و سریال هر بار سخت‌تر می‌شه چون باید مراقب باشم هیچ جوری قصه فیلم رو لو ندم، خودتون ببینید و از این فیلم اجتماعی پویا لذت ببرید.

– – –

پی‌نوشت ۱: به عنوان یک غیرطرفدار مصطفی زمانی، بازی ایشون تو این فیلم واقعاً قابل توجه بود و نشون داد استعداد خوبی داره. (من بقیه نقش‌هایی که ازش دیدم رو دوست ندارم، به خصوص فرهاد سریال شهرزاد، و البته این هم سلیقه ایه)

پی‌نوشت ۲: راستی، روز معلم مبارک!

معرفی فیلم: زرد

Iranian Movie

فیلم زرد

کارگردان: مصطفی تقی‌زاده – محصول سال ۱۳۹۵

بازیگران: ساره بیات، بهرام رادان، شهرام حقیقت‌دوست، بهاره کیان‌افشار، مهرداد صدیقیان

زرد زرد زرد

آه ای زرد، ای زردی که معروفی به رنگ تنفر، فیلمت قراره چی باشه؟ این فیلم یکی از فیلمایی هست که بهتره قبل از شروع فیلم، متن توضیحی‌اش رو نخونین، و الا کلاً Spoil میشه، حالا چرا کلمه Spoil، چون معادل فارسی اش مفهوم رو نمی‌رسونه.

فکر کنم برای روز آخر تعطیلات نوروزی فیلم مناسبی باشه [البته طنزه، جدی نگیرید]

بر هیچ کسی پوشیده نیست و اگر حافظ شیرازی هم به شما نگفته هنوز، به نظر من ساره بیات یکی از بهترین بازیگرای ایرانه و هر فیلم و سریالی که ساره بیات بازی کنه، بی‌نظیره، چون واقعاً عالی بازی می‌کنه.

این فیلم کلی هم جایزه خارجی گرفته که خب به نظرم اگه ملاکتون برای انتخاب فیلم جایزه از جشنواره داخلی و خارجی باشه، پس انتخاب خوبیه.

 

—————————————–Spoiler Alert—————————————–

بعد از تماشای این فیلم، این پست اینستاگرام رو گذاشتم:

نمیدونم شما اولین باری که اسم فیلم زرد رو شنیدین چه تصوری داشتین ازش، کلمه زرد تو مباحث هنری و روزنامه ها و اخبار، همیشه بار منفی داره!
انتظار من از فیلم با شنیدن اسمش، چنین چیزی بود. اینکه شاید مثلاً این فیلم به چنین حواشی زردی اشاره داره.
با شروع فیلم انتظار یه فیلم شاد و پر از شور و هیجان جوونی داشتم.
به نظرم فیلم زرد بر خلاف تمام انتظارات پیش میره و احساسات انسان های واقعی رو نشون میده.
هیچ انسانی سفید نیست، هیچ انسانی هم سیاه نیست، همه خاکستری ان.
به نظرم این فیلم خیلی عالی این رو نشون داد.
چند تا نظر دیگه هم دوست داشتم بنویسم که چون به موضوع و سکانس های فیلم اشاره داره، نمینویسم.
این فیلم ارزش دیدن رو داره و بهتون پیشنهاد می‌کنم حتماً ببینیدش، یا الآن که میتونید برید سینما، یا زمانی که به پخش خانگی رسید.

نظرم همچنان همینه، این فیلم فوق‌العاده است. حتماً ببینیدش.

معرفی فیلم: بیست و یک روز بعد

Iranian Movie

بیست و یک روز بعد

کارگردان: سیدمحمدرضا خردمندان  – محصول سال

بازیگران: ساره بیات، مهدی قربانی

فیلم بیست و یک روز در جشنواره فجر نامزد شده ولی جایزه نبرده. البته تو جشنواره‌های دیگه جایزه برده و چیزی از ارزش‌هاش هم کم نشده.

البته شاید امشب، زمان مناسبی برای معرفی فیلم جدی و کمی غمگین نباشه، چون کمی جنبه طنز نوشته‌ام بالا رفته. البته خیلی دارم تلاش می‌کنم متن جدی بنویسم و فقط خودم می‌تونم میزان جدی نبودن رو حس کنم، چون خیلی دارم تلاش می‌کنم جدی باشم!

مثلاً می‌خواستم بنویسم:

این فیلم برای جشنواره نامزد شده ولی ازدواج نکردن، که خب مناسب این نوشتار نبود، شاید برای گشت ارشاد یا تگزاس خوب باشه!

بگذریم از طنازی و شاید هم فکاهی!

برسیم به فیلم بیست و یک روز بعد، به نظر شما بیست و یک روز بعد چی می‌شه؟ یا چی قراره بشه که فقط ۲۱ روز یعنی ۳ هفته وقت باقی مونده ازش؟! یا شاید هم یه کاری باید تو ۲۱ روز انجام بشه!

قبل از اینکه این فیلم رو ببینید، حدسیات‌تون رو بنویسید و بعد از تماشای فیلم مقایسه کنید. کی فکرش رو می‌کرد قصه این باشه؟!

آهان تا یادم نرفته بگم، توضیحاتی که سایت‌های مختلف در مورد فیلم نوشتن رو هیچ‌وقت نخونین، تقریباً قصه فیلم رو به قول خارجیا Spoil می‌کنن!

راستی معادل فارسی Spoil چیه؟

– – –

پی‌نوشت: بین هیاهوی خونه‌تکونی، شاید دیدن یه فیلم بد نباشه، البته خب شاید فیلم غمگین مناسب نباشه، شما همون گشت ۲ رو ببینین.

معرفی فیلم: آپاندیس

Iranian Movie

آپاندیس

کارگردان: حسین نمازی – محصول سال ۱۳۹۶

بازیگران: آنا نعمتی، امیرعلی دانایی

فیلم آپاندیس در ایران جایزه‌ای نگرفته و به نظر می‌رسه توجه خاصی هم بهش نشده. نمی‌دونم چند درصد از افراد این فیلم رو دیدن، ولی جالبه بدونید که این فیلم جایزه بهترین فیلمنامه از چهل و هفتمین جشنواره مونترال کانادا رو از آن خودش کرده. اگر جایزه گرفتن ملاک شما برای انتخاب فیلمه، پس به شدت این فیلم رو بهتون پیشنهاد می‌کنم.

کل وقایع فیلم در یک روز و یک لوکیشن اتفاق میفته: بیمارستان! محلی سراسر اضطراب و نگرانی و آشفتگی! شاید هم محلی پر از خبرهای خوب و سلامتی! شاید هم محلی پر از اتفاق‌های خنثی!

این فیلم همه این اتفاق‌ها رو مثل یک زندگی روزمره عادی به تصویر کشیده، یک زندگی روزمره، در اثر یک تصمیم و عواقب و تبعات اون تصمیم.

آخر هفته خوبی داشته باشید.

معرفی ۲ فیلم ایرانی: ربوده شده و مستانه

Iranian Movie

ربوده شده

کارگردان: بیژن میرباقری – محصول سال ۱۳۹۴

بازیگران: نیکی کریمی، روزبه بمانی، سروش صحت

به نظر من نقطه قوت این فیلم، آهنگ‌های فوق‌العاده زیبای این فیلمه. آهنگ خوب و صدای خوب آقای بمانی واقعاً در این فیلم تاثیرگذاره.

البته برسیم به قصه فیلم، که یک حادثه، زندگی یک ستاره سینما رو تحت‌الشعاع قراره میده و به بازی می‌گیره. و چقدر سخته مشکلات و مسائلی که برای این شخص ایجاد می‌شه.

شاید من نوعی هیچ‌وقت مسائل یک ستاره (سلبریتی) رو درک نکنم، ولی کاش آدم‌ها برای حریم شخصی و زندگی خصوصی این افراد، احترام بیشتری قائل بودن. اونها هم انسانن و مثل همه ما.

Mastaneh Iranian Movie

مستانه

کارگردان: محمدحسین فرح‌بخش – محصول سال ۱۳۹۳

بازیگران: سحر دولت‌شاهی، میلاد کی‌مرام، باران کوثری، فرهاد اصلانی

خب من این موضوع رو الآن فهمیدم که این فیلم، کپی از فیلم آمریکایی ماتیک ساخته سال ۱۹۷۶ است (هستش یا هست). البته به نظرم کپی بودنش، دردی از غم و غصه این فیلم کم نمی‌کنه که این فیلم پر از غم و غصه است. غصه‌ای که برای مظلومان و کسایی که خواستن حق‌شون رو بگیرن وجود داره و برای افراد معروف این غصه به مراتب شدیدتر و خطرناک‌تره!

فکر می‌کنم میلاد کی‌مرام دقیقاً نقشی که براش مناسبه رو پیدا کرده و چقدر خوب بازی می‌کنه و حس نفرت و انزجار رو منتقل می‌کنه.

– – –

پی‌نوشت: علت معرفی این دو فیلم در یک پست، شباهت‌های موضوعی که داشتن بود.

 

برداشتی از یک فیلم – هرگز رهایم مکن – Never Let Me Go

Never Let Me Go

چند روز پیش فیلم Never Let Me Go رو دیدم و تصمیم گرفتم امروز در مورد این فیلم و ماجرای این فیلم و برداشت‌هایی که از این فیلم داشتم بنویسم. این فیلم بر اساس یک رمان از کازوئو ایشی‌گورو ساخته شده.

هرگز رهایم مکن – ویکی‌پدیا فارسی              هرگز رهایم مکن – ویکی‌پدیا

فیلم Never Let Me Go در سال ۲۰۱۰ به کارگردانی مارک رومنک و نویسندگی الکس گارلند، ساخته شده.

– – –

Spoiler Alert

– – –

اگر می‌خواید این فیلم رو ببینید، الآن این پست رو نخونید، چون توی این پست در مورد موضوع فیلم و اتفاقات فیلم به طور واضح خواهم نوشت. دیدن این فیلم رو به شدت توصیه می‌کنم و دوست دارم نظرتون رو بدونم.

– – –

این فیلم تو یه مدرسه شبانه‌روزی شروع می‌شه، تا چند دقیقه ابتدایی فیلم متوجه نمی‌شیم قصه چیه، تا اینکه یک معلم به بچه‌ها می‌گه چه آینده‌ای در انتظارشون هست. آینده‌ای که این بچه‌ها به خاطرش به دنیا اومدن و هدف غایی‌شون از زندگی کردن چیه.

توی این مدرسه، سلامتی بچه‌ها خیلی مهمه و سیستم بهداشتی خیلی خوبی دارن. تو این لحظه‌های فیلم حس می‌کنی چه مدرسه شبانه‌روزی جالبی، حتماً برای بچه‌های پولداره.

تا می‌رسه به سکانس معلم مدرسه که به بچه‌ها می‌گه شما قرار نیست هیچ‌وقت پیر بشید، شما تربیت می‌شید برای اهدای عضوهای حیاتی بدن‌تون.

به این قسمت فیلم که رسیدم، فکر می‌کردم قراره شخصیت‌های اصلی فیلم فرار کنن و زندگی متفاوتی بسازن از آینده از پیش تعیین شده. ولی این فیلم قرار نیست فیلم هندی باشه!

اینجاست که می‌رسیم به برداشتی که از این فیلم داشتم. شخصیت‌های این فیلم / رمان تربیت شده بودن برای اهدای عضو، این‌که می‌تونن اعضای حیاتی بدن‌شون رو اهدا کنن براشون نهایت لذت و غرق شدن در هدف غایی و جادوانگی بود. برای مرگ در حین عمل کلمه Complete رو به کار می‌بردن. انگار شخصی وظیفه‌ای که بهش محول شده بوده رو تمام و کمال و به نحو احسن کامل کرده.

شاید بعد از دیدن این فیلم، به این فکر کردم که چقدر خوشبختم که تو زندگی حق انتخاب داشتم و کسی هدف غایی برام تعیین نکرده. درگیر اجبار نبودم.

از طرفی هم فکر کردم شخصیت‌های این فیلم / رمان چقدر ساده زندگی می‌کردن، هیچ چالشی نداشتن، فقط باید سالم می‌موندن تا به مرحله “برداشت از بدن”شون برسن. به مرحله اهدای اعضای حیاتی‌شون.

انگار محصولی که کاشته شده تا به فصل برداشت برسه!

من

Me Iranian Movie

پنجشنبه و آخر هفته است، اگر برای آخر هفته برنامه فیلم دیدن دارین، “من” پیشنهاد منه.

فیلم من

کارگردان: سهیل بیرقی – محصول سال ۱۳۹۴

بازیگران: لیلا حاتمی، امیر جدیدی

فیلم “من” یکی از متفاوت‌ترین فیلم‌های ایرانی هست که دیدم. موضوع متفاوت و البته بازی متفاوت. به نظر من وقتی یک داستان جدید و متفاوت باشه، نتیجه می‌شه فیلمی مثل “من”.

هر توضیح بیشتری بخوام بنویسم، متاسفانه داستان فیلم می‌شه و Spoiler Alert، در نتیجه، خودتون فیلم رو ببینین و نظرتون رو بگین.

– – –

پی‌نوشت: برای احترام به حقوق تهیه‌کننده، می‌تونین این فیلم رو از سایت فیلیمو یا سایت کاناپه تماشا کنین.