بایگانی برچسب: s

جمعه سیاه!

Black

سلام

این جمعه، از جمعه قبلی هم سیاه‌تره! اینقدر همه چیز وحشتناکه که جسمم دیگه نمی‌کشه و مغلوب میگرن شدم!

شاید باید سکوت کرد، اما سکوت بیشتر به چه قیمتی؟

روزهامون سیاه شدن، از ترس جنگ!‌ از ترس هر اتفاقی!

روزهای همه ما سیاه شدن، چه ساکن ایران باشیم و چه نباشیم! همه همدردیم! غم هم رو بشنویم و کنار هم باشیم.

– – –

تمام دنیا دارن می‌گن سقوط هواپیمای اوکراینی روز چهارشنبه، موشک خودی بوده. من نمی‌خوام باور کنم. با هر کسی که گمانه‌های مرتبط رو پخش می‌کنه بحث می‌کنم. می‌گم تا وقتی چیزی تایید نشده، گمانه پخش نکن، آدما رو نترسون! افکار رو مشوش نکن!‌داغ خانواده‌ها رو تازه نکن!

صبر کنیم، صبر! صبر! صبر!

روزهای تلخی شده، روزهایی که شاید هیچ‌وقت درمانی براش پیدا نشه! زخم‌هایی که شاید هیچ‌وقت درمان نشن!

من، آدمی که از هر بحث و مباحثه‌ای فراری بود، با جزییات و پیدا کردن منابع مختلف، دارم تلاش می‌کنم جلوی پخش شدن هر چه بیشتر گمانه‌ها رو بگیرم!

مطمئنم اطرافیانم از من بیزار شدن، از اینکه مقابل‌شون ایستادم و تلاش می‌کنم بیش از پیش امیدمون رو از دست ندیم!

تلاش می‌کنم بازیچه این جریانات نشیم!

تلاش می‌کنم نفرت موجود، هراس موجود و هر حسی که باعث این مقابله شده، چشم ما رو کورتر نکنه!

ما همه از اون خاکیم، امیدمون نباید از اون خاک قطع بشه! دعا کنیم، فقط دعا کنیم این گمانه اشتباه باشه.

همه کوریم!‌ همه! فرق است بین واقعیت و حقیقت!

که حقیقت آن است که می‌پنداری و واقعیت به وقوع می‌پیوندد!

که کاش اجازه ندیم هیجانات، احساسات و جو رسانه‌ای، چشم ما رو به واقعیت ببنده! باعث نشه عجله کنم تو قضاوت کردن! ما که قاضی نیستیم!

من تلاش می‌کنم تا صبور باشم، و تا آخرین لحظه امیدم رو حفظ کنم. تا آخرین لحظه هیچ گمانه‌ای و هیچ حقیقتی رو به عنوان واقعیت منتشر نکنم.

من نسبت به محیط اطرافم و انسان‌های اطرافم مسئولم و نباید هیچ آسیبی به روح آنها بزنم و با تمام جریانات همدست بشم، که هم خودم آسیب ببینم و هم باعث تشویش افکار بقیه بشم.

تا نتیجه صبر کنیم!

– – –

آپدیت در ۲۱ دی: این پست سند حماقت منه! سند امیدی که ناامید شد، برای همیشه!

۹ آبان – شد ۱۱ ماه

11 Month

سلام

رسیدیم به ۱۱ ماه، چیزی تا یک سال باقی نمونده!

حرفای مهم رو گذاشتم واسه ۱۲ ماه یا همون یک سال.

به جای نوشتن این پست، من می‌رم گاه‌شمارهای قبلی رو بخونم ببینم چقدر بزرگ‌تر شدم 🙂

چالش دو ماهه سلام

۴ ماه گذشت

۹ اردیبهشت – شد ۵ ماه

۹ خرداد – شد ۶ ماه

شد ۷ ماه

۹ مرداد – شد ۸ ماه

۹ شهریور – شد ۹ ماه

۹ مهر – شد ۱۰ ماه

صبر و پشتکار

Shiraz Meetings

روز چهارشنبه در نهمین جلسه هفتگی استارتاپی شیراز، از آقای امید سجادی یکی از بزرگترین سردخانه سازان جنوب کشور دعوت کردیم تا برای ما از شکست‌ها و تجربیاتشون صحبت کنند. وویس این جلسه رو می‌تونید در پوشش رسانه‌ای استارتاپ‌تی‌وی بشنوید یا از این لینک دانلود کنید.

آقای سجادی با 33 سال سن، شاید بیش از 10 بار در زندگی شکست‌های مختلفی رو تجربه کرده بودند تا اینکه به یکی از موفق‌ترین اشخاص تبدیل شده بودند. لازم به ذکر هست که حتی در موقعیت فعلی تا نزدیکی یک شکست دیگه رفته بودند و با مشاوره و کمک دیگران از این شکست جلوگیری شده بود.

مهم‌ترین نکاتی که من از آقای سجادی یاد گرفتم، صبر و پشتکار ایشون بود. اینکه برای یادگیری و رسیدن به هر چیزی صبر کردن، تلاش کردن و با پشتکار تمامی راه رو پشت سر گذاشتن و هنوز هم با وجود اینکه در حرفه خودشون یکی از بهترین‌ها هستند برای بهتر شدن تلاش می‌کنن.

یکی از مواردی که آقای سجادی گفتن و برای من خیلی جالب بود، این بود که از کاگری و پایه ترین حالت کاری شروع کردن، تک به تک فعالیت‌ها رو یاد گرفتن، طراحی، ساخت، رنگ زدن و …. تا به اینجا رسیدن. توی این راه هم همیشه مطالعه می‌کردن و هیچ‌وقت دست از تلاش برنداشتن. با وجود اینکه صاحب یک کارخانه هستند، اگر روزی هر کدام از کارگرهاشون غائب باشن، خودشون لباس کار می‌پوشن و به جای اون کارگر کار می‌کنن.

چیزی که نسل ما و جوون‌های ما و حتی خود من فکر می‌کنیم این هست که یک شبه راه صد ساله بریم و از همون اول پشت میز ریاست بشینیم و حاضر نیستیم برای رسیدن به خواسته‌هامون تلاش کنیم. منتظر یک چراغ جادو و غول چراغ جادوییم که با اشاره‌ای همه آرزوها و خواسته‌های ما رو برآورده کنه.

– – –

پی‌نوشت 1: تلاش کنم، تلاش کنی، تلاش کند، تلاش کنیم، تلاش کنید، تلاش کنند. همین صرف فعل و عمل کردن به اون رمز موفقیت هست.

پی‌نوشت 2: از شکست نترسید و یاد بگیرید بعد از شکست دوباره، سه باره و چند باره بلند شید.

پی‌نوشت 3: در صحبت‌های آقای سجادی گفته شد که در زمان بستن سردخانه، به علت نداشتن اطلاعات کافی می‌خواستند فرار کنند، و دقیقاً موضوعی که می‌خواستند ازش فرار کنن باعث شده به موفقیت برسن. پس از یادگیری و کسب تجربه فرار نکنید. شاید علت ترس شما، روزی علت موفقیت شما شود.

کوله‌پشتی ۹۳ – اولین اندوخته

Backpack

قبل از عید تو بازی کوله‌پشتی تجربیات سال ۹۲ رو نوشتم و در آخرش بیان کردم سال ۹۳ رو با سفر حج شروع می‌کنم و با یه کوله‌بار خالی میرم تا اونجا توشه راهم در سال ۹۳ رو بدست بیارم.

کوله‌بار ۹۳ من خالیه، میرم حج پرش می‌کنم و برمی‌گردم.

این جمله پست قبلی بود. کوله باری خالی تر از خالی با خودم بردم، تا در سفر عرفانی حج پر کنم و برگردم. اونایی که رفتن می‌دونن که سفر حج و تجربه‌اش اونقدری که شخصی و فردی هست قابل قیاس با هیچ چیز دیگه نیست. مثلاً ما از مسواک به عنوان یه شی شخصی یاد می‌کنیم، یه همچین مثال فیزیکی رو در نظر بگیرید، رابطه مخلوق و خالقش، رابطه اختراع و مخترعش و رابطه انسان و خدا، یک چنین حالتی در جنبه معنوی داره. نه می‌تونی تجربه‌ات رو با کسی به اشتراک بذاری، نه می‌تونی حست رو بیان کنی.

شاید مهم‌ترین باری که از اون سفر با خودم آوردم، این بود که از خدا خواستم هیچ وقت دیگه هیچ موضوعی باعث نشه اخم کنم و بتونم مصداق بارز جمله “این نیز بگذرد” رو توی زندگی خودم داشته باشم. از اون روز شاید واقعاً تونستم صبوری رو خیلی بیشتر از قبل تمرین کنم و “صبر” اولین اندوخته کوله‌پشتی ۹۳ من هست.

آموخته‌ها – صبر

patience

از زمان کودکی یادمه بهمون می‌گفتن: “گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی”. این ضرب المثل و داستان صبر حضرت ایوب همیشه به عنوان الگوی ما در بردباری بود. درسته که در سنین کودکی یا نوجوانی درست متوجه صبر نمیشیم اما به مرور که سن بالاتر میره خیلی از مثل‌ها رو تو زندگی روزمره درک می‌کنیم.

طبق یک ماه گذشته، بیشتر پست‌ها ناشی میشه از آموخته‌های مسئولیت فعلی من در کادر برگزاری استارتاپ‌ویکند شیراز. هر روز صبح تعداد روزهای باقی مونده تا رویداد رو چک می‌کنم، یه ویجت ویندوز هم نصب کردم که Countdown Timer هست و زمان باقی‌مونده رو با تعداد روز و ساعت و دقیقه و ثانیه نشون میده.

من علاقه زیادی به مدیریت زمان و برنامه‌ریزی دارم و به طور کلی در این زمینه توانایی و استعداد خوبی دارم. دوست دارم همه چیز در یه زمان مشخص و از پیش تعیین شده اتفاق بیفته. به قول پیتر دراکر: “بهترین راه پیش‌بینی آینده ساختن آن است.”

در مدت اخیر یاد گرفتم همیشه همه چیز طبق برنامه و تصورات من پیش نمیره، همیشه حوادث پیش‌بینی نشده و درهای بسته زیادی سر راه هستن. اینجور وقتا فقط یه راه هست:

صبر

واقعاً صبوری باعث میشه نتیجه‌های بهتری بدست بیاد. یه روزی دلخور شدم از اینکه چرا جایی که انتظار داشتم جواب نامه‌مون رو بدن به شدت باهامون مخالفت شد اما با صبر نتیجه بهتری عایدمون شد.

امیدوارم با همین صبوری، رویداد به نحو احسنت برگزار بشه.

فرهنگ رانندگی یا عصبانیت لحظه ای

stop-light

دو شب پیش یه مسیر خیلی کوتاهی رو با ماشین رفتم و برگشتم، تو این مسیر یه چراغ راهنمایی هست که وقتی من بهش رسیدم سبز بود و ۱۰ ثانیه از زمانش مونده بود. یه تاکسی جلو من بود و ما داشتیم راه خودمون رو میرفتیم.

در همین حین، از طرف راست که چراغ قرمز بود، یه ماشین با سرعت اومد جلو این تاکسی و خلاف کرد و چراغ قرمز رو رد کرد و راننده تاکسی که جلو من بود ایستاد و دستش رو گذاشت رو بوق و ول نمیکرد

اون ماشین فکر کنم دیگه رسیده بود به مقصدش حتی و ۱۰ ثانیه زمان چراغ سبز ما هم داشت تموم میشد و این بنده خدا همینطوری داشت بوق میزد، اما اون راننده خلافکار بی توجه رفت

حالا خدا رو شکر سرعت تاکسی کم بود و تصادفی اتفاق نیفتاد

اینا رو تعریف کردم که به تفکرات بعدش برسم

خب تو این خاطره، دو تا مسئله بود

یکی راننده ای که خلاف کرد و دومی راننده ای که حقش خورده شده بود اما نتونست صبوری به خرج بده و باید حتماً به نوعی عصبانیتش رو خالی میکرد

در مورد راننده ای که خلاف کرد نمیخوام چیزی بگم، در پست های بعدی قصد دارم مطلب در مورد خلاف در رانندگی بنویسم، پس فعلاً ازش میگذرم

خب بریم سراغ راننده تاکسی، ساعت حدود ۹ شب خسته داره به هر حال میره یا سمت خونه اش یا هنوز مسافر داره، به نظر من نه فقط راننده های تاکسی بلکه بقیه حق دارن تو یه جو آروم رانندگی کنن، خب آخر شب یکی اینطوری بپیچه جلو این بنده خدا و ایشون عصبانی بشن هم رو رانندگیش تاثیر میذاره هم رو رفتارش با مسافر و هم رفتارش با خانواده

چیزی که هست و من تو این چند سالی که رانندگی میکنم بهش رسیدم اینه که یه وقتایی و یه جاهایی باید صبوری کرد، مخصوصاً واسه من که دخترم و به خاطر جنسیتم خیلی ها به راحتی میپیچن جلوم و معمولاً هم حرفای زشتی میشنوم

اما خب اگه بخوام اجازه بدم خلاف و رفتار بقیه توجه کنم و اجازه بدم رو روحیه ام تاثیر بذاره خب چیزی از اعصاب آدم نمیمونه

گرچه خیلی بهتر میشه اگه همه به حقوق دیگری احترام بذارن و مسبب ناراحتی اعصاب هم نشن، ولی گاهی صبوری بهتره