بایگانی برچسب: s

گاه‌شماری دیگر

Celebration

سلام

وقتی وارد این خونه شدم و زندگی رو با یه خانواده آلمانی شروع کردم، زمین تو همین نقطه بود که امروز قرار داره. ۱۶ ژانویه ۲۰۱۹

یک سال از این اتفاق گذشت و چقدر زود گذشت!

انگار همین دیروز بود!

زندگی کردن با خانواده آلمانی، تو یک سال گذشته، اتفاق‌ها و خاطرات خیلی خوبی رو برای من رقم زده.

مثل سینی تولد که برام حاضر کرده بودن و صبح که بیدار شدم و رفتم تو آشپرخونه دیدمش. کیک و شمع و هدیه. اینقدر ذوق‌زده بودم و باورم نمی‌شد که این همه محبت داشته باشن.

خیلی وقتا باهاشون صبحونه خوردم و از مصاحبت باهاشون لذت بردم، با اینکه اوایل حتی یک کلمه آلمانی هم نمی‌فهمیدم.

با بچه‌هاشون بولینگ رفتم، اینکه من رو تو جمع خودشون قبول کردن و با دوستاشون بیرون بردن.

همراهشون به چند تا جشن و بازارچه تابستونی تو کلیسا رفتم و چقدر برنامه‌های شاد و مفرحی داشتن.

وقتی مهمون داشتم چقدر خوش‌برخورد بودن و به مهمون‌هام هم هدیه دادن. (البته مهمون‌های دوست‌داشتنی‌ام هم کلی سوغاتی از ایران براشون آورده بودن، زعفران و پسته و گز و کلی چیزای دیگه که یادم رفته)

همه حرفایی که در مورد آلمانی‌ها شنیدین که خیلی سرد و بی‌محبتن، من که ندیدم.

خانواده‌ای که من باهاشون زندگی می‌کنم، بی‌نهایت خون‌گرم و مهربونن. هر کمکی لازم داشته باشم دریغ نمی‌کنن، واسه کارا اداری یا نامه که دریافت می‌کنم کمکم می‌کنن.

تو یاد گرفتن زبان آلمانی بهم کمک می‌کنن و واقعاً کمک بزرگیه.

همین که تصور کنید بخشی از خونه و زندگی‌شون رو با یک غریبه که حتی هم‌زبون‌شون هم نیست شریک شدن.

این اتفاق، یکی از بزرگترین شانس‌های من بعد از مهاجرت بود.

خدا رو شکر.

عادت‌های خوب vs عادت‌های بد

Habit

سلام

عنوان پست قرار بود این باشه: “عادت نکنیم” اما دقیقاً در لحظه باز کردن ادیتور (ویرایشگر) وبلاگ یهو یادم اومد که من یه “عادت” خوب تو وجودم ساختم که همین پست‌های روزانه وبلاگم بود.

پس بهتره بگم که به چی چیزهایی عادت نکنیم.

تو یک سال گذشته، ۷ مکان مختلف زندگی کردم:

  • خونه خودم در تهران
  • خونه عمه
  • خونه مامان بابا
  • هتل
  • خوابگاه موقت
  • اتاقم (خونه عزیزم) ^_^
  • خونه شرکت (ماموریت)

تو ۸ ماه گذشته سه تا شهر زندگی کردم:

  • دوسلدورف
  • برلین
  • زاربروکن

هر کدوم از این مکان‌هایی که اقامت داشتم، روال متفاوتی داشتن به هر صورت. سیستم زندگی کردن تو خونه مامان بابا وقتی بعد از سه سال واسه مدت موقت رفتی پیششون خیلی متفاوته، خونه عمه هم که دیگه مهمونی. سیستم هتل که کلاً متفاوته، خوابگاه که اتاق خصوصی داشت و آشپزخونه و سرویس بهداشتی مشترک. خونه عزیزم هم که با یک خانواده آلمانی زندگی می‌کنم که آشپزخونه مشترک داریم که خب یه سری قوانین دارن که باید رعایت کنم. خونه‌ای که فعلاً ساکن هستم (سه هفته) کاملاً مستقله و در اختیار که تجربه خیلی خوبی بود بعد از مدت‌ها تنها زندگی کردن.

هر شهری، برای مسیریابی اپلیکیشن متفاوتی داره.

مدتی که دوسلدورف بودم خیلی کم مترو و اتوبوس سوار شدم از ترس گم شدن [ایموجی عرق شرم]، همه جا پیاده می‌رفتم. راحت‌تر بود.

برلین عزیز، چند باری گم شدم، اما با کمک گوگل مپ، که خیلی راحت مسیرها رو می‌گه که چطوری با حمل و نقل عمومی از مبدأ به مقصد برسیم. اپلیکیشن DB Navigator هم هست که من نتونستم باهاش کار کنم. دوستام تو دوسلدورف از این اپلیکیشن استفاده می‌کردن.

و در پایان می‌رسیم به شهر زیبای زاربروکن که کلاً یه اپلیکیشن داره که مسیرها رو نشون می‌ده به اسم Saarfahrplan که خیلی کار کردن باهاش راحت نیست [چون من به گوگل مپ عادت دارم].

خب بالاخره رسیدم به اون قسمت نوشته که می‌خواستم بگم عادت نکنید و عادت نکنیم در کل! حالا چرا؟

مدتی که برلین بودم بیش از حد به گوگل مپ عادت کردم، حتی طوری شده که به هیچ ایستگاهی دقت نمی‌کنم و فقط مسیری که گوگل مپ بهم گفته و جایی که باید پیاده بشم رو بهم نوتیفیکیشن می‌ده.

اینجا، تو زاربروکن، نبود گوگل مپ اذیتم می‌کرد تا اینکه …

یادم افتاد وقتی تهران بودم، حتی از روی فضاسازی ایستگاه‌های مترو می‌تونستم تشخیص بدم کدوم ایستگاه هستم و نیاز نداشتم اسم و تابلوی ایستگاه رو بخونم. همین باعث شد سعی کنم به محیط ایستگاه‌ها توجه کنم تا بتونم مسیرم رو یاد بگیرم و پیدا کنم.

مگه یاد گرفتن نقشه و آدرس‌های یه شهر چطوریه؟ مگه تو شهر و کشور خودمون چطوری یاد می‌گیریم؟

پس بهتره این عادت رو تغییر بدم، سرم رو از گوشی در بیارم و با نگاه کردن به محیط اطراف مسیرها رو یاد بگیرم.

مثال دوم رو اول توضیح دادم، حالا برم سراغ مثال اول، آدم باید انعطاف‌پذیر باشه بتونه با شرایط متفاوت زندگی کنه! عادت کردن به یه سبک زندگی چندان جذاب نیست. مثلاً من اگر به یک جای خواب ثابت عادت داشتم، با این همه تغییر خیلی اذیت می‌شدم، ولی خدا رو شکر، این هم یکی از نعماتی هستش که ازش بی‌خبر بودم. خدا رو شکر.

در کل می‌خوام بگم که عادت کنیم که عادت نکنیم.

– – –

پی‌نوشت ۱: فکر کنم من از اون دسته آدمایی بودم که قوانین و قواعد رو با مثال یاد می‌گرفتن.

پی‌نوشت ۲: زندگی کوله‌به‌دوشی یا همون خونه‌به‌دوشی هم عالمی داره.

به آلمان خوش آمدید

Searching for House

سلام، بعد از گذشتن از تمام مراحل انتظار وقت مصاحبه و انتظار بررسی پرونده، ویزا رو گرفتین و بلیط رو گرفتین و بار رو بستین و دارین به آلمان “مهاجرت” می‌کنین.

اول اینکه خوش آمدید پیشاپیش. به نظر من آلمان غربت محسوب نمی‌شه، فاصله‌اش تا ایران کمتر از ۶ ساعته 🙂

دوم اینکه اینقدر مردمان خوبی داره که تا جایی که بتونن کمک می‌کنن و اخبار بدی هم که شاید شنیده باشید، یک در میلیونه! پس با دید مثبت بیاید. اگر هم آلمانی بلد باشین که ۵ مرحله از من هم جلو میفتین تو برقراری ارتباط با آلمانیا.

سوم اینکه، اطلاعات ضد و نقیض و بعضاً مایوس‌کننده زیادی تو گروه‌های مختلف می‌بینین، بهشون توجه نکنین و یادتون باشه که وقتی تلاش کنی به نتیجه می‌رسی، یه کمی هم عنصر شانس درگیره.

می‌رسیم به یه مرحله قبل‌تر از پرواز، اینکه روزای اول کجا می‌خوایم بمونیم؟ راهی هست که قبل از ورود خونه اجاره کنیم؟ بله راه‌های زیادی هست، فقط باید بتونین ارتباط برقرار کنین، شاید این یک مورد کمی از ایران سخت باشه. اما شدنیه.

گروه‌های فیسبوک و گروه‌های تلگرام زیادی هستن که می‌شه دنبال اتاق یا حتی فلت گشت. کافیه توی فیسبوک اینطوری سرچ کنین:

City Name + Flat

City Name + Room

City Name + Apartments

City Name + Wg

با اصطلاح وگه از همین حالا آشنا بشید که زیاد قراره بشنویدش. وگه به محل اقامتی میگن که شما یک اتاق شخصی داری و بقیه قسمت‌های محل اقامت (سرویس بهداشتی، حمام، آشپزخانه) اشتراکیه.

همین عبارت‌های بالا و مشابه رو، توی گوگل هم سرچ کنین، کلی سایت و نتیجه بهتون نشون میده. یادتون باشه اینجا دیگه باید به هر دری زد تا یکی‌اش باز شه.

یکی از معروف‌ترین سایت‌ها اینه: https://www.wg-gesucht.de

یکی از راه‌های پیدا کردن خونه هم اینه که یه ویدیو بسازین، خودتون رو معرفی کنین.

چند تا سایت دیگه:

https://www.immoscout24.ch

https://housinganywhere.com

هر شهری هم ممکنه سایت مخصوص به خودش رو داشته باشه.

یه مقداری شاید قیمت خونه مستقل گرون باشه، پس بهتره برای شروع دنبال وگه باشید.

حالا چرا اینقدر پیدا کردن محل زندگی مهمه؟ چون ثبت آدرس یا همون “ملده کردن” یکی از مهم‌ترین مسائلی هست که توی آلمان باهاش برخورد می‌کنین، نه فقط ما مهاجرها، خود آلمانی‌ها هم ثبت آدرس رو دارن.

قصه‌اش چیه؟ یا حداقل چیزی که من فهمیدم؟ پایه خیلی از امور اداری اینجا پسته، پس شما باید یک آدرس پستی مشخص داشته باشید که اسم شما روی صندوق پستی در خونه ثبت شده باشه.

مثلاً شما توی بانک می‌خواید حساب باز کنین، کارت بانکی شما، رمز کارت و هر مدرک مرتبطی با بانک برای شما پست می‌شه. نامه‌های مالیات برای شما پست می‌شه، بیمه براتون پست می‌شه، نامه ZDF براتون پست می‌شه. حتی بعضی از شرکت‌ها فیش حقوقی و قرارداد کار رو هم پست می‌کنن. حتی من با سازمانی کار دارم که قرار ملاقات و دعوت به جلسه رو قراره برام پست کنن.

هر جایی می‌شه ملده کرد؟ نه هر جا، باید اتاق یا خونه‌ای اجاره کنین که با مالک خونه قرارداد بنویسین و مالک خونه فرم مربوطه رو براتون امضا کنه.

پیدا کردن خونه تقریباً یکی از بزرگترین چالش‌هاست، اما، ناامید نباشید، بگردین و بگردین و حسابی بگردین. از هر منبعی که میشه و می‌تونین.

در هر صورت شما ویزای جستجوی کار / بلوکارت گرفتین و جستجوگری در خون شماست و به قول خودمون ایرانیا:

جوینده یابنده است.

یه سری نکته:

اجاره گرم داریم و اجاره سرد

اجاره سرد یعتی شما پول اجاره رو میدی، قبض آب و برق و تلفن و گاز و انرژی و اینترنت و ZDF و هر چی دیگه هم وجود داره باید جدا پرداخت کنی.

اجاره گرم رو باید از مالک بپرسین چه چیزایی رو شامل می‌شه. مثلاً اجاره من کاملاً گرمه، حتی ZDF رو هم شامل می‌شه، ولی بعضی مالک‌ها می‌گن مثلاً اینترنت با خودته.

گاهی هم بعضی از اجاره‌های گرم، آستانه مصرف مشخص دارن، مثلاً در مورد گاز یا انرژی، شما باید بدونین آستانه مصرف چقدره.

پیشنهاد میدم در این مورد یه کمی بیشتر مطالعه کنین، من اطلاعات کافی ندارم. من خیلی خوش‌شانس بودم در مورد خونه و اجاره گرم، واقعاً هیچ کدوم از درگیری‌های پرداخت آب و برق و گاز و انرژی و تلفن و قرارداد اینترنت و ZDF رو ندارم.

در نهایت هم بهترین حالت اینه که خونه مبله پیدا کنین.

اصطلاح کاتسیون هم یعنی همون پول پیش، معمولاً دو برابر اجاره است، گاهی هم بیشتر.

یه سری خونه هم هستن که مالکشون شرکتی هست و معمولاً هر کی خونه‌های این شکلی پیدا کرده راضی بوده.