بایگانی برچسب: تکنولوژی

دنیای مجازی

Virtual World

این روزا بیشتر وقتم رو در دنیای مجازی می‌گذرونم. نه تنها در شبکه‌های اجتماعی که بیشتر مردم با اونها آشنا هستند، بلکه سایت‌های دیگه‌ای هم هست که برای پروژه‌ها و مسائل کاری در اونها با همکاران مطالب رو به اشتراک میذاریم و پروژه‌ها رو از طریق دنیای مجازی پیگیری می‌کنیم.

دنیاهامون جدید شدن، رنگ و بوی جدیدی گرفتن، زندگی بر بستر تکنولوژی آسایش بیشتری ایجاد کرده، بدون اتلاف وقت و بدون توجه به مسافت می‌تونیم کارهامون رو انجام بدیم. پروژه‌های مختلف رو از شهرهای مختلف پیگیری کنیم. دیگه در قید و بند زمان و مکان نیستیم و خیلی راحت تمام فعالیت‌هامون رو بر بستر تکنولوژی انجام میدیم.

این طریقه جدید زندگی علاوه بر مزایایی که داره، یه سری پیامد منفی و مضرات هم داره که تو زندگی شخصی خودم اونها رو بیان می‌کنم:

مورد اول: ضعف جسمانی: من تقریباً تمام ساعت‌های روز رو پشت کامپیوتر هستم و رفت و آمدم هم با اتومبیل شخصی هست. روز گذشته بعد از امتحان مسیری رو پیاده اومدم و این باعث شد چندین ساعت طولانی درد پا اذیتم کنه. مسیر طولانی بود اما در گذشته این مسیر رو در مدت زمان کوتاه و بدون خستگی طی می‌کردم. اینکه من بیشتر وقتم رو نشستم و ورزش یا حتی پیاده‌روی نمی‌کنم باعث شده دچار ضعف جسمانی خیلی زیادی بشم و کمی پیاده روی اینطوری من رو از پا بندازه.

مورد دوم: مشکلات گفتاری: ما بیشتر وقتمون رو در حال نوشتن هستیم، تایپ کردن و بیان تمام خواسته‌هامون در قالب نوشتار، بعضی وقتا برای من پیش اومده که در تعامل حضوری دچار مشکل شدم، برخی کلمات رو اشتباه بیان میکنم و برقراری ارتباط حضوری برام سخت شده.

مورد سوم: تمرکز: زمانی که تمامی فعالیت‌ها رو از پای کامپیوتر پیگیری می‌کنید این قابلیت رو دارید که چندین کار رو پیگیری کنید، شاید پیش خودمون فکر کنیم که خب multi – process بودن خیلی هم خوبه، اما این اتفاق باعث شده تمرکز کامل روی یک موضوع رو از دست بدم و بازدهی فعالیت‌هام به شدت کاهش پیدا کرده، وقتی هم بخوام بازدهی فعالیت‌هام به حد مناسب برسه در واقع باید از زمان استراحت خودم بزنم تا همه کارها به حالت نرمال برگرده.

مورد چهارم: شکاف روابط: با توجه به دور ماندن نسل قبل از تکنولوژی‌های جدید، یه شکاف بین افراد ایجاد شده، البته این نظر شخصی من هست که با افرادی که عضوی از شبکه‌های اجتماعی نیستن یا سرگرمی‌های مشابه من ندارن، به سختی می‌تونم ارتباط برقرار کنم.

….

بقیه موارد به ذهنم نمیاد، شاید بعداً تکمیل شد.

– – –

پی‌نوشت: وقتی برای عکس پست عبارت Virtual World رو سرچ کردم، تمامی تصاویری که پیدا کردم مربوط بود به بازی‌هایی که روی تبلت‌ها نصب میشن و در اونها ما یه دنیای مجازی می‌سازیم. خونه، شهر و … رو می‌سازیم و با دوستانمون در شهر مجازی که ساختن به صورت مجازی ارتباط داریم. وقتی ما زمان داریم برای بازی کردن و ساختن دنیای مجازی، چرا این زمان رو به روابط حضوری اختصاص ندیم؟

نیاز اساسی

Human Need

نمی‌دونم تا چه حد با مازلو، مثلث مازلو و سلسله مراتب نیازهای انسانی آشنا باشین. مازلو نیازهای انسان رو به 5 دسته تقسیم کرد، نیازهای فیزیکی، امنیت، تعلق خاطر، احترام و خودشکوفایی.

همینطوری که در این عکس می‌بینین، اضافه شدن WiFi به صورت یه شیطنت شاید کودکانه، یه اصل جدایی ناپذیر زندگی کنونی رو به ما نشون میده. هفته گذشته که برای اولین بار این عکس رو دیدم لبخندی زدم و گفتم: “واقعاً!” یه جورایی اینترنت و وایفای عضو جدایی ناپذیر زندگی ما شدن. دیدن این عکس شاید فقط لبخند به لبمون بیاره تا اینکه …

همین چند ساعت پیش، وقتی مودم ADSLام سوخت و با توجه به قانون عزیز مورفی، 3g رایتل هم قطع بود، به این باور رسیدم که اینترنت تبدیل شده به اساسی‌ترین نیاز زندگی، تا این حد که عدم وجودش مثل گرسنگی و تشنگی روحیه من رو تحت تاثیر خودش قرار داده بود و حس می‌کردم ناتوان شدم و هیچ‌کاری نمی‌تونم انجام بدم.

شاید نیاز به اینترنت یا وابستگی به اینترنت از نظر عموم جامعه و دانشمندا اعتیاد باشه، ولی به نظر من یه نیاز اساسی مثل آب و غذاست، بدون اینترنت خیلی از کارهای امروزی به هم می‌ریزن، پس اسمش رو اعتیاد نذاریم، اسمش رو بذاریم “نیاز پایه“. همونطوری که به حد نیازمون آب می‌نوشیم یا غذا می‌خوریم، به همون مقدار لازم از اینترنت بهره می‌بریم، بهره و نیاز هر کسی هم با توجه به فعالیت‌هاش متفاوت هست. کسی که زیاد آب بنوشه هاری نداره و کسی که زیاد غذا بخوره شکم‌پرست نیست، هر کسی نیاز خودش رو می‌شناسه.

ما امروزه، برای تمام کارهامون به اینترنت نیازمندیم.

مهندس آی تی vs آچار فرانسه

ComputerEngineer

سال 79 در دوره راهنمایی بود که دلم می‌خواست مهندس کامپیوتر بشم. علاقه‌های شغلی در دوره دبیرستان از کامپیوتر به معماری و در نهایت به آی تی تغییر پیدا کرد. بالاخره 9 سال پیش بعد از رد شدن از سد کنکور، قدم در پلکان مهندسی فناوری اطلاعات گذاشتم. اینجاست که قصه شروع میشه.

– چی می‌خونی؟

– آی‌تی

– یعنی چی؟

– فناوری اطلاعات

– همون کامپیوتره؟

– واحد مشترک داریم، ولی فرق داره

– چی کاره میشی؟

– …

و این سوال‌ها 9 سال هست که ادامه داره، بماند که شاید به نوعی خودم هم هنوز ندونم کی هستم و چی کار انجام میدم و چه شغلی در آینده خواهم داشت. این مختص من نیست، توی محیط دانشگاه کمتر کسی پیدا میشه بدونه یه مهندس آی‌تی واقعاً چه کاره میشه و هنوز کسی نمی‌دونه اسم رشته شغل رو تعیین نمی‌کنه، چیزی که شغل رو تعیین می‌کنه، گرایش و تخصص و مهارت هست، آی‌تی یه اقیانوس خیلی بزرگ هست در مورد تمام علوم کامپیوتر، مخصوصاً اون بخشی که به انسان‌ها بیشتر مربوط میشه. هم سخت‌افزار رو شامل میشه و هم نرم‌افزار. مهندس آی‌تی حتی می‌تونه مدیر شبکه باشه، طراحی سایت هم یکی از تخصص‌هایی هست که یه مهندس آی‌تی می‌تونه دنبالش بره و …

از اولین روزی که وارد شاخه مهندسی شدم، انتظارات جالبی رو از اطرافیان دیدم. رادیو مادربزرگ خراب میشه یا نیاز به تعویض باتری داره از من می‌خوان درستش کنم، به قول مادربزرگم: “فقط خانم مهندس می‌تونه رادیو رو درست کنه”. ساعت دیجیتال ماشین بابا و تنظیمش یکی از تخصص‌های این روزای من به عنوان مهندس آی‌تی هست.

کم کم به مراحل سخت وارد میشیم که از من مثل یه مهندس سخت‌افزار انتظار دارن کار با تمامی قطات کامپیوتر و تعمیرشون رو بلد باشم و به جایی میرسم که ناچارم تعمیر کامپیوتر هم یاد بگیرم. هر چی بیشتر وارد عرصه آی‌تی بشین می‌فهمین خیلی چیزای بیشتری هست که باید یاد بگیرین.

یه مهندس آی‌تی باید با تمامی تکنولوژی‌ها و موارد وابسته و غیره و غیره، آشنایی کامل داشته باشه، اگه مهندس آی‌تی هستین، باید در مورد همه موضوعات اطلاعات سطحی داشته باشین و در مورد گرایش تخصصی خودتون اطلاعات کامل داشته باشین.

من به عنوان یه مهندس آی‌تی خیلی چیزا می‌دونم ولی گاهی خودم بین اون همه دانسته سردرگم میشم و گاهی حتی شاخه اصلی که بهش علاقه دارم رو گم می‌کنم، اینقدر مباحث نزدیک به هم در اقیانوس آی‌تی هست که گاهی گرایش‌‌های مختلف با هم ترکیب میشن و نتیجه‌اش میشه علمی مثل طراحی UI/UX، چیزی که مرتبط با تمامی علوم طراحی سایت، طراحی نرم‌افزار و HCI هست.

حالا برمی‌گردم به عنوان پست: مهندس آی‌تی یا آچار فرانسه؟؟؟

– – –

پی‌نوشت 1: این سیصدمین پست وبلاگ هست.

پی‌نوشت 2: HCI = Human and Computer Interaction تعامل انسان و کامپیوتر

پی‌نوشت 3: تمامی تعاریفی که من نوشتم برداشت‌های خودم در طی این 9 سال هست، هر کسی تعریفی از علم آی‌تی داره که خوشحال میشم تعبیر بقیه رو بدونم.

پی‌نوشت4: تصویر انتخاب شده برای پست بدین علت هست که یه مهندس آی‌تی داشتن چنین میز کاری براش عادی هست.

تبریک مدرن vs لمس محبت

Norouz

این زندگی و دنیای مجازی، سبک تبریک گفتن ها رو هم تغییر داده. سال‌های پیش از هجوم و رسوخ اینترنت تو زندگی روزانه، با وسواس خیلی خاصی برای تمام دوستان و فامیل دور از شهر، کارت پستال می‌خریدیم، برای دوستان نزدیک هم عیدی می‌گرفتیم. بعد از اون پای تلفن و احوالپرسی و گرفتن آدرس ازشون، که اگه آدرس سال گذشته‌شون تغییر کرده باشه، کارت به دستشون برسه حتماً. این هدیه فیزیکی برای کسایی که ازمون دور بودن یه حس خاص داشت و برای خودمون یه حس خاص‌تر. لمس فیزیکی محبت، هر چند اندک. اون سال‌ها جمعیت کمتر بود، دایره دوستی‌ها کوچیک‌تر بود و آدما کمتر دور بودن. برای تمام کسایی که در شهرهای دیگه داخل کشور یا خارج از کشور بودن، کارت پستال می‌فرستادیم.

کم‌کم اینترنت و این کبوتر نامه‌رسان سریع پا به عرصه وجود گذاشتن، زندگی‌ها شلوغ‌تر شد و دل‌هامون دورتر، دم عید، اگه از خونه تکونی وقت اضافه آوردیم، میشینیم پای سیستم و با یه عکس و ایمیل، اون یه ذره احساس باقی مونده ته دل‌هامون رو منتقل می‌کنیم.

امیدوارم حداقل اندک زمانی رو برای انتخاب یه عکس خوب با توجه به روحیه گیرنده اختصاص بدیم و یه ایمیل همگانی رو به تمام دوستان و آشنایان نفرستیم. بذاریم حداقل تو این دنیای مجازی اندکی از حس لمس محبت‌ها باقی بمونه.

– – –

پی‌نوشت: لوگوی صفحه اول گوگل به مناسبت آغاز بهار واقعاً فوق‌العاده است. حتماً ببینیدش.

نمایشگاه بین‌المللی CES

CESنمایشگاه CES مخفف، Consumer Electronics Show، یک نمایشگاه بین‌المللی با محوریت الکترونیک و تکنولوژی هست که ژانویه هر سال در لاس‌وگاس برگزار میشه. تا امروز این نمایشگاه اخبار چندانی در رسانه‌های فارسی نداشت تا اینکه آخرین پست امروز 1پزشک یه خبر خیلی ویژه رو منتشر کرد که واقعاً مایه مسرت و خوشحالی هست. “برای نخستین بار در وب فارسی: حضور «صفر و یک» در نمایشگاه بین‌المللی محصولات مصرفی CES 2014 و پوشش خبری این رویداد در «یک پزشک»

اولین نکته خیلی خوب این بود که تاریخچه CES رو در این پست کامل به زبان فارسی شرح دادن که من فکر نمی‌کنم منبع فارسی دیگه‌ای در این مورد پیدا کنید. برنامه صفر و یک که حامی اولین استارتاپ‌ویکند شیراز و اولین همایش طراحی واکنش‌گرا در تهران بودن، قرار هست با پوشش رسانه‌ای خودشون این نمایشگاه ویژه رو برای ایرانیان و فارسی زبانان در سایت 1پزشک منتشر کنن. کمتر از یک ماه به برگزاری این رویداد شگفت‌انگیز باقی مونده. به تاریخ ایران 17 دی‌ماه افتتاحیه این نمایشگاه بین‌المللی خواهد بود. این خبر یه خبر فوق‌العاده است.

برای دکتر مجیدی، آقای سهندرام، 1پزشک و برنامه ویژه صفر و یک آرزوی موفقیت داریم.

الکامپ نوزدهم

iranelecomp

امسال یه جورایی سال ویژه‌ای بود. واسه اولین بار تونستم الکامپ رو از نزدیک ببینم. واسه من که بار اول بود میدیدم و دوره‌های قبلی رو فقط از رسانه‌ها دیده بودم، به نظر خیلی جذاب و عالی بود. به تک تک جرییاتش توجه می‌کردم. از طراحی غرفه‌ها گرفته تا رفتار مسئولین غرفه و محل نمایشگاه و سایر موارد.

اول از همه، بار اولی بود که سوار اتوبوس BRT می‌شدم و برام خیلی جالب بود که قسمت خانم‌ها جلوی اتوبوس هست. همینطور برام خیلی جالب بود که در اتوبوس سمت راننده بود. هوای بارونی و برفی هم خالی از لطف نبود و به شدت فضای شهر رو جذاب و دلنشین کرده بود. توی مسیر به گوشه گوشه توجه می‌کردم و خیلی دلم می‌خواست امکان پیاده‌روی و عکاسی رو داشتم، اما فرصت خیلی کم بود. فقط تا ساعت 1 ظهر وقت داشتم برای بازدید از اون همه سالن و غرفه که در نهایت فقط دو سالن رو دیدم و از هر سالن فقط سه یا 4 غرفه.

یکی از مهم‌ترین دلیل‌هایی که رفتم الکامپ، همایش و کارگاه “رسانه های اجتماعی، سبک زندگی”  بود که به علت تعدد سالن‌ها و غرفه‌ها اصلاً پیدا نکردم کجا و چه ساعتی برگزار میشه و متاسفانه فرصت کم بود. امیدوارم بعداً فیلمی که از کارگاه تهیه شده رو منتشر کنن.

دوست داشتم تجربه‌ام از اولین الکامپ رو بنویسم و با سایر دوستان به اشتراک بذارم و نظرات بقیه رو هم در مورد این الکامپ بدونم. پیش از اینکه برم، خیلی بازخوردهای پیش از بازدید از دوستان مختلف شنیده بودم که می‌گفتن الکامپ خیلی مسخره است و اصلاً ارزش نداره و بیخودی وقتت رو تلف نکن، اما من به حرف‌ها توجهی نکردم، فقط کمی دچار ذهنیت منفی شدم که نکنه خوب نباشه و این همه رفتن بی فایده باشه. اما خب از اونجایی که توی سایت در مورد شرکت‌ها کمی خونده بودم و می‌دونستم برای شغلم مفید هست به هیچ حس منفی توجه نکردم.

اولین سالنی که رفتیم سالن 7 بود، بیشتر ISPها در این سالن غرفه داشتن. بعد از اون به سالن خلیج فارس رفتیم که فکر می‌کنم یکی از بزرگترین سالن‌های محل دائمی نمایشگاه‌های بین المللی تهران باشه. این سالنی بود که بیشتر از بقیه سالن‌ها من رو جذب کرد، اکثر شرکت‌های نرم‌افزاری مرتبط با شهر هوشمند و نرم‌افزارهای یکپارچه‌سازی در این سالن غرفه داشتن. طراحی غرفه‌ها جذاب بود. نورپردازی‌ها و دکوراسیون‌ها مخاطب رو جذب می‌کردن. مسئولان خیلی خوش‌برخورد بودن و خیلی خوب راهنمایی می‌کردن، مهم‌تر از همه پکیج‌های معرفی‌شون بود که خیلی راهنمای خوبی بود.

تو این نمایشگاه خیلی دیوایس‌ها و تکنولوژی‌ها رو برای بار اول دیدم، یکیش سینما سه بعدی بود. حس جالبی داشت. وقتی از بیرون افرادی که داشتن نگاه می‌کردن می‌دیدم و بیننده یهو از جا می‌پرید برام عجیب بود که چه اتفاقی ممکنه افتاده باشه، اما وقتی خودم عینک سه‌بعدی رو زدم و فیلمی که در حال پخش بود رو برای چند دقیقه نگاه کردم، حس حضور در صحنه که اینقدر در تبلیغات تاکید می‌کنن رو درک کردم.

غرفه مبین‌نت یه طراحی جالب داشت، یه ماکت مودم وایمکس بزرگ با تمامی پورت‌ها به عنوان یه بخشی از دکوراسیون گذاشته بودن.

iranelecomp

یکی از صحنه‌های جالبی که تو الکامپ بهش برخورد کردم، صف‌های طولانی دریافت سیم‌کارت بود. ایرانسل سیم کارت رایگان میداد و رایتل سیم کارت دانشجویی که متوجه نشدم رایگان هست یا با هزینه کمتر. عکسی که می‌بینید فقط قسمت کمی از صف هست که در کادر دوربین جا شد. محاسبات قوی‌ای ندارم، ولی صف حداقل به 30 متر می‌رسید.

iranelecomp

اگر فرزند کم سن و سالی دارین، نگرانی سرگرمی براش نباشین، در بیشتر غرفه‌ها به کودکان بادکنک‌های رنگی جذابی هدیه میدن. همچنین در برخی غرفه‌ها، بازیگرانی بودن با گریم خاص خودشون برای سرگرم کردن بازدیدکنندگان حرکات نمایشی انجام می‌دادن و کودکان باهاشون عکس می‌گرفتن و سرگرم می‌شدن.

iranelecomp

واسه من واقعاً دیدنی بود، اما فرصتم کم بود و نتونستم همه سالن‌ها رو ببینم. اگر می‌خواید همه بخش‌های مورد علاقه‌تون رو بازدید کنید، صبح اول وقت اونجا باشید و تا آخر وقت بمونید. یادتون باشه کفش راحتی بپوشین.

یکی از نکته‌هایی که برام قابل توجه بود عدم وجود تابلوی راهنما در تقاطع‌های داخلی نمایشگاه بود. ورودی همه سالن‌ها یک نقشه می‌دادن که میتونستیم از نقشه استفاده کنیم، ولی تشخیص اینکه از چه جهتی خارج شدیم واقعاً سخت بود و این مسئله باعث شد 45 دقیقه دور محوطه دور بزنیم تا بتونیم خروجی چمران رو پیدا کنیم. تنها انتقاد من به کل نمایشگاه همین بود.

Almost Human

AlmostHuman

سریال Almost Human یا تقریباً انسان، یکی از جدیدترین سریال‌های شبکه Fox هست که امروز چهارمین قسمت اون پخش میشه. این سریال، در ژانر درام علمی تخیلی جنایی توسط  J. H. Wyman  ایجاد و ساخته شده است. این سریال در هفته گذشته بعد از سریال The Walking Dead در سایت Followshows پرطرفدارترین سریال بوده است.

یکی از بدترین کارهای ممکن خواندن داستان سریال هست که خب برای معرفیش چاره دیگه‌ای نیست. این سریال وقایعی که پس از پیشرفت دانش و تکنولوژی در سال 2048 رخ میده رو بر اساس یک داستان تخیلی به تصویر کشیده است. در توضیح ویکیپدیا، به تکامل غیرقابل‌کنترل دانش اشاره شده است.

اگر دوست دارین سریال‌ها رو هفتگی دنبال کنید و دنبال سریال جدیدی هستید، به نظر میاد داستان جالبی داشته باشه. در دنیای امروزی که پیشرفت تکنولوژی خیلی سریع اتفاق میفته به نظر میاد جالب باشه که 30 سال آینده از نظر نویسنده‌ها و افراد مختلف ممکن هست چه شکلی باشه.

به نظر جالب باشه تصورتون رو از 30 سال آینده بنویسید و بعد سریال و فیلم‌هایی که با محوریت آینده ساخته میشن رو ببینید و تصور افراد دیگه رو با تصور خودتون مقایسه کنید. قوه تخیل یکی از قوه‌های بسیار قوی برای خلاقیت و پیشرفت هست که اگر خوب پرورش بدید می‌تونید برای نوآوری ازش استفاده کنید.

پست در مورد سریال بود و به توانایی انسان رسید، به نظر من این سریال، باید پیشرفته‌تر شدن دستگاه‌های ساخته دست انسان نسبت به انسان رو به تصویر کشیده باشه.

واقعاً آینده از آن کیست؟ انسان یا ساخته‌های دست انسان؟

The Verge

TheVerge

دنبال اخبار روز دنیای تکنولوژی هستین؟ از سایت‌های Engadget و The Verge غافل نشید. سایت The Verge با Google Page Rank هفت، علی رغم جوان بودن این سایت یکی از پربازدیدترین سایت‌های خبری دنیای تکنولوژی هست. صاحب این سایت خبری، Fox Media هست و موسس آن آقای Joshua Ryan Topolsky  سردبیر ارشد سابق Engadget هست.

توپولسکی، پس از جدا شدن از Engadget با برخی از همکاران خود، سایت جدید با نام This is my Next را افتتاح کرد. این سایت در سال 2011، 10 میلیون بازدیدکننده داشت.  نشریه Time  این سایت را به عنوان پروتوتایپ نمونه (exemplary) در بهترین بلاگ‌های سال 2011 ثبت کرد. با همراهی تیم قوی که تعدادی از آنها سابقه فعالیت در Engadget را دارند، سایت The Verge در نوامبر 2011 افتتاح گردید. تعداد بازدیدکننده این سایت در نیمه دوم سال 2012 به 15 میلیون نفر رسیده است.

Engadget

Engadget

با توجه به تصمیم مبنی بر علمی‌تر شدن وبلاگ، برای شروع می‌خوام در بخش معرفی سایت یک سایت خبری دنیای تکنولوژی رو معرفی کنم. سایت Engadget از قدیمی‌ترین سایت‌های عرصه تکنولوژی است که از سال 2004 به عنوان یک مجله خبری آنلاین کار خودش رو شروع کرد. این سایت امروزه، علاوه بر اطلاع‌رسانی، اخبار، مرور وقایع، نظرات، پوشش اخبار موبایل دیوایس‌ها و پوشش زنده رویدادها را در برنامه کاری خود قرار داده است.

برای گیک‌ها، سایت Engadget یکی از معتبرترین مجله‌های روزانه به حساب میاد که اخبار فناوری رو از اون دنبال می‌کنن. شما هم اگر به دنبال دقیق‌ترین و بهترین اخبار دنیای فناوری هستید، حتما فید سایت Engadget رو دنبال کنید.

این سایت اپلیکیشن اسمارت فون‌های خود رو نیز توسعه داده است: iOS        اندروید

زندگی ماشینی

Life

دیروز بعد از حدود 10 روز، رانندگی کردم. لذت رانندگی و پشت ماشین نشستن اون هم بعد از یک سوم ماه، واسه من که به شدت به اتومبیل وابسته هستم اونقدر زیاد بود که دچار شعف شده بودم. در حین این احساس شعف و خوشحالی، یه موضوعی به ذهنم خطور کرد که باعث شد در موردش بنویسم.

دنیای امروزه ما با دنیای نسل قدیم خیلی فرق داره:

ما سوار ماشین شدن رو به پیاده روی ترجیح میدیم.

ما نان ماشینی رو به نان تنوری ترجیح میدیم.

ما غذاهای ماشینی رو به غذای خونگی ترجیح میدیم. (فست فود و … )

ما بازی ماشینی رو به بازی حضوری و فیزیکی ترجیح میدیم. (بازی‌های کامپیوتری)

ما ارتباط ماشینی رو به صحبت حضوری ترجیح میدیم. (ایمیل و اسمس و چت و …)

ما زندگی ماشینی رو به زندگی واقعی ترجیح میدیم. (زندگی مبتنی بر وب و شبکه‌های اجتماعی و دنیای مجازی)

ما آدمایی هستیم وابسته به ماشین. اگه روزی فناوری رو ازمون بگیرن، مثل این میمونه که یکی از اعضای حیاتی وجودمون رو ازمون بگیرن و همین “ماشین” شکافی است عمیق بین نسل قدیم و جدید. نسلی به فاصله سنی 20 سال و فاصله واقعی یک قرن.